maandag 7 januari 2019

"Never underestimate the power of tea and a good book"


Gistermiddag ben ik weer geland in Düsseldorf. Helaas was er een kleine tegenvaller, ik was wel geland, maar mijn bagage helaas niet! Mocht ik dus komende week ergens verschijnen in een allegaartje aan kleding, sorry! Heb ik een afspraak met je: stuur me dan even een herinnering, ook mijn agenda is namelijk nog in Athene. Hopelijk is dit probleem snel opgelost. En tot die tijd houd ik mezelf voor: dit zijn luxeproblemen! 

Op zo'n dag stilzitten in vliegtuigen en trein gaan mij gedachten juist steeds harder lopen. Hoewel ik zou willen dat ik jullie een mooi verhaal kon vertellen, met een heldere mening over alles wat ik heb gezien moet ik u teleurstellen. Mijn gedachten buitelen over elkaar heen. Als ik praat over wat ik heb meegemaakt merk ik dat ik de ene keer stilval en de andere keer door ratel. Ik hoop dat hier snel verbetering in komt...

Vandaag daarom een afgebakende blog over 'the library". Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik dol ben op boeken. Dat ik wanneer ik de eerste keer bij je thuis kom graag even een kijkje neem in je boekenkast. En dat ik niet op reis ga zonder boek bij me (dus ook niet naar Lesbos).

Vlak buiten kamp Moria, op de grens van "the olive grove"(waar nog eens honderden mensen wonen), staat het community centre van Stichting bootvluchteling. Sinds kort heeft de stichting zijn eigen Isobox  waarin twee lokalen zitten. In deze lokalen vinden de lessen voor volwassenen plaats: stress-relieve, litracy (leren kennen van het alfabet) en Engels.

Daarnaast is er bij het community centre iedere middag "the library" (de bibliotheek) waar mensen boeken kunnen lenen en een spelletje kunnen spelen. In het huis waar wij als vrijwilligers slapen is een grote boeken voorraad waar we elke dag een selectie van meenemen. We proberen boeken in alle talen mee te nemen die aansluiten bij de behoefte van de mensen. Helaas blijkt een passende selectie vinden soms nog best lastig te zijn met de grote diversiteit aan mensen en hun behoefte en de beperkte ruimte.



Op dagen dat het weer het toestaat staat het tafeltje met de boeken buiten. Op regenachtige dagen binnen. Binnenkort wordt deze tafel vervangen door een stevige boekenkast waar meer boeken in geplaatst kunnen worden. Jippie! Ik heb gemerkt aan de mensen die een boek komen lenen hoe blij ze zijn als ze een boek vinden dat aansluit bij hun interesse. De regel is dat een boek na een week terug moet komen, maar meteen polsen mensen al even wat ze moeten doen als ze het boek dan nog niet uit hebben. Gelukkig is verlengen ook een optie!
Mensen in Moria hebben natuurlijk geen biebpasje. We vragen daarom naar hun ausweis (serieus, ik kan er ook niks aan doen), waar we hun naam van kunnen aflezen. Daarnaast registreren we het tentnummer van iemand en een evt. telefoonnummer. Zo kunnen we altijd boeken die niet terug komen later proberen terug te vinden.

En spelletjes dus. Onder het genot van een bakje thee wordt de spelletjesbak regelmatig open getrokken. Grappig om te zien is dat er vooral heel veel Rummikub wordt gespeeld. Regelmatig leren we het ook bewoners aan. Waarom? Omdat je voor rummikub niet dezelfde taal hoeft te spreken. Sommige bewoners van Moria kunnen twee woorden Engels: "you play", meer is er niet nodig.

Onderstaand potje won ik van een aantal Afghaanse mannen. Zie je trouwens het rijtje dat achterstevoren ligt? Dit komt doordat mensen uit Afghanistan Farsi spreken. Een taal die van rechts naar links wordt geschreven. Op school heb ik ook tientallen kinderen gezien die achterin hun schrift begonnen, hun boeken beginnen immers aan die kant!



Voor de komende weken heb ik een missie. Een deel van het ingezamelde geld ga ik (in overleg met de stichting)investeren in nieuwe boeken. Op dit moment spreekt namelijk het overgrote deel van de Moria-bewoners Farsi of Somalisch. Boeken in die talen staan (nauwelijks) in de voorraad van de stichting. Ik ga kijken of ik via internet en mijn netwerk aan boeken kan komen. Mocht je goeie tips hebben dan hoor ik het graag!




zaterdag 29 december 2018

Maar schijn bedriegt. En wat lijkt dat liegt.

Vandaag is het zaterdag. De dag waarop ons team vrij is. Na Lekker uitgeslapen te hebben en een Griekse douche (lees miezerig klein straaltje) te hebben gehad, is het tijd om jullie een update te geven.

Na de kerst kwam het normale Moria leven weer op gang. Hoewel er meer hulporganisaties rondlopen dan normaal en er dus meer aangeboden wordt, is het voor de kinderen vooral fijn dat ook de normale structuur weer op gang komt. De kinderen staan ruim drie kwartier voor aanvang van hun les al klaar voor de school.

Op donderdag kregen de kinderen rekenen. Ieder kind krijgt 1,5 uur les per dag. In de beginnersklas oefenen we met plus en min. Ik realiseer me hoe moeilijk het moet zijn voor een kind dat nog nooit op school heeft gezeten om in rap tempo te leren hoe de cijfers er in ons alfabet uitzien en deze dan ook nog op te tellen en af te trekken. Ik probeer een jongetje uitleggen wat min is terwijl hij net plus onder de knie heeft. De juf heeft even daarvoor in het Farsi uitleg gegeven, maar voor dit jongetje is het duidelijk nog niet genoeg. Met handen voeten en tekeningetjes probeer ik hem verder te helpen. Langzaam lijkt er iets te landen maar ik voel me aan alle kanten zo machteloos. Vanuit mijn ooghoek zie ik intussen zijn buurjongen krabbelen in zijn schrift. Iets zinnigs komt er niet op papier. Opeens zie ik aan het papiertje om zijn nek dat hij pas deze week op school is gekomen. De jongen kent dus nog niet eens onze cijfers. Ik overleg kort met juf en besluit hier met hem te beginnen. Ik schrijf een 1 in zijn schrift en vragen deze na te schrijven. Het valt hem niet mee, maar het begin wordt gemaakt.


Het schooltje

Vrijdag is de dag van Farsi en crafts. Het eerste uur voel ik me vooral heel dom ik begrijp niks van wat er wordt verteld. Lang leve de docenten uit het kamp die de taal van deze kinderen spreken. Na de pauze gaan we knutselen. We hebben kraaltjes neergezet om armbandjes te maken. In eerste instantie is het vooral heel moeilijk voor de kinderen om tijdens het leegmaken van de tafel van de kralen af te blijven. Ook dit zijn dingen die ze nog heel erg moeten oefenen. Hierna wordt er in opperste concentratie gewerkt. Zelfs de oudere jongens werken hard aan een armband. Als de armband af is mogen ze een mooie kaart kleuren. De puntjes van hun tongen komen nog net niet uit de mond. Als de tijd om is, willen ze nog lang niet naar huis. Daar zijn immers geen stiften en kunnen ze hun werk dus niet afmaken. Gelukkig kunnen we iets uitlopen en geven deze tijd. Dolgelukkig vertrekken de kinderen naar ‘huis’.


Het Farsi alfabet


Knutselen met kralen

Ik merk dat ik na deze dag een beetje verward naar huis ga. Ik had verwacht heel veel ellende en verdrietige gezichten te zien. Maar dat is niet het geval; kinderen lachen, spelen spelletjes en genieten van de activiteiten. Als je niet beter zou weten, zou je denken dat er niet zoveel aan de hand is. Maar dat laatste twee dagen zingen steeds dezelfde woorden door mijn hoofd: ‘Maar schijn bedriegt. En wat lijkt het liegt’. Het komt uit een liedje van Matthijs Buwalda dat over een heel ander thema gaat maar de woorden zijn hier op zijn plaats. Je ziet mensen die buiten hun tent zijn. Mensen die koken en wassen of gezellig samen met andere staan te kletsen. Je zou er bijna een camping gevoel van krijgen. Maar we weten dat deze mensen slecht slapen en het ‘s nachts ontzettend koud hebben. Stress ervaren over hun verleden en toekomst en over de toekomst van hun kinderen. Eten, stroom en veiligheid zijn constant onzekere factoren. Ook de kinderen krijgen dit mee. En hoewel we dus blije gezichten zien, weet je dat niets is wat het lijkt. Als je beter kijkt, zie je het afwijkende gedrag: de kinderen die te veel of juist te weinig aandacht vragen. De kinderen die bedelen om een extra sticker alsof hun leven er vanaf hangt. En ga zo maar door. Wij kunnen hier helaas niks aan doen behalve duidelijke kaders geven. Ik hoop en bid dat ze snel in een situatie komen waarin ze veiligheid gaan ervaren en kunnen gaan ontdekken hoe een hoopvolle toekomst, zonder angst, eruit ziet. 

Mocht je het idee hebben dat dit werk ook wat voor jou is, neem dan contact op met Stichting Bootvluchteling. Ook als je twijfelt of je geschikt bent. Vanaf midden januari tot eind maart komt de stichting mensen tekort. Meld je aan!

Onwijs bedankt voor het meelezen! Volgende keer hoop ik jullie mee te nemen naar de bieb van Moria. Tot dan!

maandag 24 december 2018

Kennismaking met kamp Moria

Eerst het goede nieuws van vandaag: met mijn bagage is alles goed gekomen! Esther heeft gister bij een meisje dat ook naar Lesbos komt een tas afgeleverd met mijn meest noodzakelijke spullen zodat ik in elk geval alles hier zou hebben. Maar vandaag werd ik gebeld dat mijn koffer op het vliegveld staat. Vanavond kon ik hem daar bij een vriendelijke Griekse medewerkster ophalen!



Gisteren heb ik al mijn energie gestoken in het opruimen van the mansion. Het huis schijnt er in tijden niet zo netjes uit gezien te hebben. Ik heb de keuken schoongemaakt, een was gevouwen, afwas gedaan, de hele reutemeteut. Ik was een typische therapie assistent alleen dan in een vrijwilligershuis. Het was fijn om me op die manier vast nuttig te maken.

Gisteren heb ik ook mijn introductie gehad. Het blijft bijzonder om dingen te horen en om luchtfoto’s te zien terwjl je je nog steeds niet kan voorstellen hoe het nou echt is. Ik hoorde dat mensen drie keer per dag te eten krijgen en daarvoor per keer drie uur in de rij staan. Eten schijnt slecht te zijn. Vlees wordt soms niet goed doorkookt waardoor mensen ook nog eens ziek worden. Het hoofd van de huishouding krijgt 90,- per maand en vervolgens per lid van het gezin steeds minder. Daarvoor kunnen mensen bijvoorbeeld naar de hoofdstad om boodschappen te doen. Ze kunnen en mogen namelijk wel het kamp uit. Verder hoorde ik dat veel mensen op dit moment toestemming krijgen om door te reizen wat betekent dat ze naar Athene kunnen. Mensen zijn daar ontzettend blij mee. Het vervelende is dat wij weten dat in Athene de situatie hetzelfde is of gaat worden en mensen daarmee vale hoop krijgen.



Vanmorgen ben ik voor het eerst naar Moria geweest. Ik zal vooral worden ingezet op ‘The school of hope for children’. De kinderen leren op dit schooltje hun eerste schoolse vaardigheden. Zo moesten ze zich opstellen in twee rijen en de schoolregels opzeggen. Je vraagt je af of ze weten wat ze zeggen, maar toch..
Omdat het de dag voor kerst is, begonnen we met een feestje. De kinderen kregen Zumbales van een van onze vrijwilligers. Dat was erg leuk en voor mij een mooie kans om alle kinderen vast een beetje te leren kennen. Mooi om te zien dat kinderen gewoon kinderen zijn, waar ter wereld je ook komt, en je dezelfde typische kinderen hebt: de verlegen meisjes, de stoere jongens, de baldadige jongens, de prinsesjes en de knuffelaars. Kinderen hier knuffelen ontzettend graag. Zolang zij dat willen, staan we dat toe maar we knuffelen ze niet uit onszelf.
Na de zumbales moesten de kinderen in de rij gaan staan voor een banaan en een flesje drinken. Wat opvalt is dat ze geneigd zijn daar nog een tweede keer in te gaan staan zodat ze wat extra’s krijgen. Goed opletten dus maar ook heel begrijpelijk dat ze proberen extra eten te scoren gezien het feit dat er maar weinig voedsel in Moria is.
Een aantal kinderen vroeg wat er om mijn nek hing. Het was de plattegrond van Moria dus ik zei: ‘Het is Moria’. Zijn antwoordden: ‘Moria is no good, Moria is no good’. Vervolgens wees ik aan waar hun schooltje was, toen zeiden ze: ‘school is good, school is good!’. Triest hoe goed ze doorhebben hoe slecht de plek is waar ze wonen maar fijn dat ze op school iets goeds vinden.
Een pijnlijk moment was de registratie van de nieuwe kinderen. Er waren zoveel meer kinderen die graag naar school wilden dan dat we toe konden laten. Sowieso laten we alleen kinderen tussen de 6en 10 jaar toe maar daarnaast was er ook gewoon te weinig plek. We moesten ouders in een mix van Arabisch/Farsi/Engels en gebarentaal uit gaan leggen dat hun kind niet kon komen. Ik deelde de schoolspulletjes uit aan de kinderen die wel naar school mochten komen en de andere kinderen keken verlekkerd toe. Zij wilden ook wel zo’n mooie map en een doosje potloden.

Na school kreeg ik een tour door het kamp. Ik was goed voorbereid dus ergens viel wat ik te zien kreeg nog soort van mee. De tenten leken redelijk solide. Tot ik me realiseerde dat in een tent ter grootte van mijn studentenkamer vier complete gezinnen wonen. Gene privacy, slechte hygiëne. En dan was het vandaag nog lekker weer. Hoe moet dat zijn als het regenwater langs je tent loopt.
Wat ik al eerder gehoord had, maar me nu weer verteld werd is dat vrouwen hier ’s nachts vaak een luier dragen om niet naar de wc te hoeven. Vroeger lieten ze verpleegkundigen in opleiding een dag een luier dragen om te ervaren hoe dat is. Dat doen ze tegenwoordig niet meer omdat leerlingen dat echt niet willen. Maar vrouwen verkiezen het hier dus om ’s nachts een luier te dragen om maar niet naar de wc te hoeven voor hun eigen veiligheid..

Toen we terug kwamen, gingen we opruimen en overgebleven spullen naar de auto brengen. We hadden bijvoorbeeld bananen en sap over. Het was zo afschuwelijk om langs al die mensen te lopen die het goed kunnen gebruiken maar ze niks te kunnen geven omdat je mensen geen voorkeursbehandeling kan geven.

Sowieso vond ik dat het moeilijkst. Zo vaak ‘nee’ moeten verkopen. ‘Nee, dit is niet voor jou’, ‘nee, je mag niet naar school’, nee je mag geen banaan’.

De rest van de dag was ik bezig met het terugkrijgen van mijn koffer, bijkomen en een gezellige tijd met medevrijwilligers op het strand bij een vuurtje. Morgen hebben we met elkaar een kerstlunch en 's middags zijn we in het kamp om spelletjes te spelen met de bewoners van Moria.

zaterdag 22 december 2018

Vertrokken, gevlogen en geland

Hoi! Ik ben Esther. Om jullie op de hoogte te houden van Tamara haar belevenissen op Lesbos, vat ik haar appjes voor jullie samen. Ze leest jullie reacties gewoon mee!

Gisteren was reisdag. Voor zevenen stond Tamara klaar om naar het station gebracht te worden. De afstand was te overzien, de hoeveelheid bagage op de fiets niet te doen. Lang leve helpende handen (en chauffeurs) dus!

Gedurende de reis werden we als thuisfront op de hoogte gehouden. We beleefden mee hoe Tamara haar ontbijt (lees nog kale havermout) tussen ál haar handbagage terechtgekomen was, hoe haar reisgenoten tot op de kruin (of eigenlijk voornamelijk hun kruin) op haar familie leek en hoe op het vliegveld bleek dat die ene koffer met glutenvrij eten en medische spullen toch niet mee mocht als handbagage. Dat laatste zorgde voor wat geschuif met spullen maar verder verliep het inchecken én de rest van de reis heel voorspoedig.

Om 20.50 plaatselijke tijd (een uurtje eerder bij ons) lande Tamara geheel volgens planning op Mytilene. Tijdens deze vlucht vloog ze in een half uur over het stuk zee waarover zoveel mensen in kleine bootjes de overtocht maken én zoveel mensen verdrinken. Confronterend!

Helaas bleek op het vliegveld dat de koffer met dieetvoeding en medische middelen niet aangekomen was. Ook zoeken en bellen leverde niks op. Het vliegveldpersoneel is aan het werk gezet en Tamara is met de vrijwilliger die haar kwam halen vertrokken naar ‘The mansion’, het huis waar de vrijwilligers verblijven. De rest van de avond heeft ze kennisgemaakt met het team en lekker samen gegeten. Een fijne tijd!




De Mansion. Of zoals Tamara zegt: Onze villa. Met de vele kleine (een tot vierpersoons) kamers en het Griekse toilet waarbij je geen wc papier mag doorspoelen.

Vandaag gaat de zoektocht naar de koffer én vervangende opties door. Willen jullie meebidden dat ze op Lesbos voldoende glutenvrij eten vindt en dat het lukt om de juiste medische hulpmiddelen in Griekenland krijgen. Of dat de koffer heel snel gevonden wordt natuurlijk!

Namens Tamara: thanx voor jullie support! Dat doet goed! Morgen bereidt het team zich voor op de nieuwe week en maandag gaat Tamara voor het eerst naar Moria.

woensdag 19 december 2018

De koffers zitten dicht...

Morgen nog één dagje werken en dan vertrek ik. Vandaag heb ik de koffers gepakt. Blugh...wat heb ik daar een hekel aan. Gelukkig kreeg ik mentale hulp van mijn zus die rustig meedacht. Binnen anderhalf uur kon ik de koffers sluiten. Hoera!


Bij het sluiten van de koffers was er nog waren er nog wat luchtgaatjes over. De buurman kwam nog een kerstcadeautje brengen dat ik er dus nog tussen mocht stoppen. Ik ben benieuwd wat er in zit....
Dankzij de flink gespekte bankrekening kon ik ook nog gaatjes vullen met medische materiale: zwachtels, dopjes voor oorthermometers, pincetten, bloedsuikerstrookjes, dextro, paracetamol en ibrubrofen. Het medische team zal daar erg blij mee zijn!

zondag 16 december 2018

Ben je er klaar voor?

Hey! Hoe is het?! Je vertrekt bijna hé? Ben je er een beetje klaar voor?

Dit is de begroeting die ik van bijna iedereen krijg op dit moment. De vraag of ik bijna vertrek is het makkelijkst te beantwoorden: ja, dat klopt. Vrijdagochtend vertrek ik met de trein naar Düsseldorf, waarvandaan ik naar Athene vlieg. In Athene stap ik over naar het vliegtuig naar Mytilini, waar ik ’s avonds rond acht uur hoop te landen.

Ook de vraag hoe het met gaat, is nog redelijk goed te beantwoorden. Net als de rest van Nederland loop ik snuffend rond. Fruit, thee en slaap worden flink ingezet om het virus te doden. Hopelijk lukt dit nog voor komende vrijdag. Daarnaast ben ik gelukkig heel rustig. Ik slaap goed, kan me goed focussen op de dingen die ik nog moet doen en loop lekker op schema. Alleen de koffer moet nog ingepakt, de katteninstructies doorgegeven aan de buurman en dan is praktisch gezien alles klaar.


Maar dat is natuurlijk niet wat de mensen bedoelen als ze vragen of ik er klaar voor ben. Klaar zijn voor een reis naar Moria is maar gedeeltelijk een checklist die je af kunt vinken. Het helpt natuurlijk om de juiste spullen mee te nemen, maar een reisgids van Moria bestaat helaas niet.

Ik realiseer me elke dag dat ik me er niks bij voor kan stellen wat ik precies mee ga maken. Toen ik drie jaar geleden naar de kust vertrok kon ik goede informatie lezen en filmpjes kijken zodat ik wist wat ik ging doen. Ik wist redelijk goed wat ik ging zien, wie er in de teams aanwezig waren,  wat mijn taak was en hoe ik die ongeveer moest uitvoeren.  Boten, zee, een verrekijker; het waren allemaal woorden uit mijn woordenboek waar ik een goed beeld bij had. En hoewel ik daar natuurlijk nog nieuwe dingen ontdekte en pas echt de geur en smaak van stress en paniek leerde kennen matchte dit allemaal nog redelijk met dat wat ik kende.

Maar ijzeren hekken, zelfverwondend gedrag, uitzichtloosheid en dreiging van (seksueel) geweld… Ik ken het niet. Ik heb daar in mijn relaxte wereldje in Nederland nooit van dichtbij mee te maken gehad. En werkelijk… ik heb geen idee hoe ik me voor moet bereiden.
Ik zie beelden en lees artikelen, ik probeer me in te leven en een voorstelling te maken van wat ik ga zien. Ik probeer te bedenken wat dingen zijn die je wel kan zeggen en wat ook beter niet. Maar aan alle kanten merk ik: ik kan me hier niet echt op voorbereiden. Ik kan me duizend dingen voorstellen, maar of ze kloppen weet ik niet. Hoe graag ik het ook zou willen, ik moet het nu loslaten.

Ik weet dat ik over een twee weken pas echt een beeld zal hebben van Moria. Dat ik dan weet hoe een dag in Moria eruitziet. Waarover mensen stress ervaren en wat je daarin als (vrijwillig) hulpverlener kan betekenen. Ik zal dan weten hoe angst ruikt en uitzichtloosheid eruitziet. Ik vraag me af hoe mijn wereld er daarna uit zal zien.

Ik word deze laatste week stil. Ik geniet van contact met vrienden, familie en kennissen. En ik denk dat dat stil worden het belangrijkste is. Want alleen als ik stil ben kan ik straks echt horen….

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

Dank, dank ontzettend veel dank!
Dank aan alle mensen die geld hebben overgemaakt. Er  is 2.470,25 binnengekomen, hoe vet is dat! Daarnaast weet ik dat er ook nog mensen zijn die rechtsreeks hebben overgemaakt naar Stichting Bootvluchteling, superfijn!

Dank aan alle mensen die me hebben gesteund in de voorbereiding. Die eens of meerdere keren hebben geluisterd naar de verhalen of even naar me toekwamen om te vragen hoe het ging. Ik waardeer dat absoluut.

Dank aan iedereen die heeft beloofd voor me te zullen bidden. Ik ben daar superblij mee!

Dank aan iedereen die het verhaal heeft gedeeld en de petitie heeft ondertekend. Ik geloof echt in druppels op een gloeiende plaat die uiteindelijk verandering kunnen brengen. Blijf vechten voor de vluchtelingen!

maandag 26 november 2018

Biecht

Ik moet u wat vertellen. Ik wil niet meer….  De afgelopen maand heb ik enthousiast met velen van jullie gepraat over de missie waar ik deel van uit ga maken. Hoewel ik me de ellende realiseerde was  ik blij dat ik mijn handen uit de mouwen mocht  gaan steken .  Ik genoot van  het enthousiasme dat u met mij deelde, van het geld dat binnenkwam, van de mensen die mijn berichten deelden en daarmee van het feit dat we nieuwe mensen bereikten met het verhaal van Moria.

Maar tegelijk viel ik stil. Het was mijn plan om iedere week een blog te schrijven, maar vorige week kreeg ik hem niet uit mijn vingers. Als  je eenmaal in het ‘vluchtelingenwereldje’ zit lijkt het alsof er opeens veel meer berichten over vluchtelingen bij je terecht komen. Iedere dag las ik wel een nieuw rapport, zag ik een nieuw filmpje of las ik een verhaal van iemand die op één van de Griekse eilanden was. En dan word je stil, niet respectvol stil, maar lamgeslagen stil.

Het filmpje wat op mij de meeste indruk maakte was dit. De beelden zijn niet journalistiek denderend of  persé schokkend, het vertelde me niets wat ik niet al wist, maar het maakte het zo zichtbaar. En misschien raakte het me juist ook zo omdat het me deed denken aan een situatie die zo lijkt op een Nederlandse situatie. Kijkt u even mee?

Ik moest denken aan een festival waar ik ergens midden in mijn tienerjaren was. Een weekendje eind augustus met vrij aangename temperaturen. Maar het was gaan regenen en onze tent bleek niet fantastisch opgezet.  We moesten  dweilen en voor mijn gevoel duurde het uren. Mijn sokken werden nat, mijn spullen in de tent werden nat en toen de temperatuur daalde stopte mijn hoofd met functioneren. Ik was kapot! Wat was ik blij toen de regen stopte en ik eindelijk kon slapen. De volgende dag was het festival voorbij, ik ging naar huis. Naar een wasmachine om al mijn kleren in te stoppen, naar een warme douche en een droog bed. Maar de kou en de narigheid van die nacht zal ik niet snel vergeten.

Ik kijk naar de beelden en realiseer me dat dat niks was. Het festival was namelijk goed opgezet. Ja, de weilanden waren de volgende dag drassig, maar als onze tent niet verkeerd was opgezet was alles prima droog gebleven. De weg naar de douche en het toilet waren verhard met speciale festivalvlonders en met een stel goede schoenen of regenlaarzen had je dus nergens last van. Het terrein bood grote tenten waar je ook lekker droog kon zitten met een kopje thee om op te warmen.  En mocht je toch wat onderkoeld zijn geraakt dan was er altijd een dozijn EHBO-ers om je liefdevol te helpen.

En toen moest ik even heel hard zuchten. Want waarom?! Waarom kan alles in ons mooie kleine landje zo perfect georganiseerd worden voor een driedaags festival, maar lukt dit niet voor een vluchtelingenkamp dat er al ruim drie jaar staat? Waarom kom ik op Hoog Catherijne elke drie minuten een agent tegen, maar kan er zo weinig worden gedaan aan de veiligheid in Moria.
Waarom kan er na een overlijden van een klasgenootje in Nederland aan ieder kind passende hulpverlening worden geboden en moeten kinderen in Moria hun eigen trauma’s maar verwerken?
Begrijp me niet verkeerd… ik ben dankbaar voor hoe de zaken zijn geregeld in Nederland! Maar waarom?!  Waarom hier wel, in Griekeland wel, maar in een vluchtelingenkamp op de grens van Europa niet?

En toen kwamen die lamleggende gedachten: “En dan?! Wat ga jij daar aan veranderen?  Je functioneert al niet meer als je tien minuten op een koud station staat, wat ga je daar dan doen? Leuk dat je twee weken lief komt doen en komt luisteren, maar wat kopen die mensen daarvoor. Als je nou goed onderdak voor ze regelde, of structureel goed voedsel, maar dit?! Wat is het nut…”

Mijn moeder appte over een goede tv-uitzending. Ik keek niet. Ik kreeg een artikel  binnen over een nieuw internationaal rapport, ik las het niet. Ik opende mijn facebook en scrolde voorbij aan alles wat niet in mijn hoofd paste.  Ik negeerde, maar werd daarmee ook een beetje boos op mezelf.

Herkent u dat? Dat je helemaal overweldigd bent door dat wat je ziet? En dat je je zo ongelooflijk machteloos voelt?  Ik kan dan zo boos en verdrietig worden. Ik word boos op dingen in maatschappij die in mijn ogen niet deugen. Op een maatschappij die er voor mijn gevoel naar kijkt en niks aan doet. Ik heb het idee dat de wereld op mijn schouders rust.

En dan… dan slaap ik een nachtje goed. Gaat mijn rug wat minder pijn doet (dat helpt altijd J) en breekt de zon in mijn hoofd weer door. Ik pak de draad weer op: ik ga naar winkel en kies een paar snowboots uit.  IK krijg een prachtige petitie op een presenteerblaadje aangeboden en druk op het deel-knopje van mijn facebook. Het kan zo simpel zijn. Mijn invloed is niet groter geworden, maar het gevoel van machteloosheid wel minder. Als ik stil blijf zitten veranderd er niets, als ik in beweging kom kan ik een druppel zijn op een gloeiend plaat.

Ik wil u uitdagen! Dit is mijn verhaal en ik heb gekozen voor een missie naar Lesbos. Dit is wat ik wil en kan doen. Waar maakt u zich boos over en wat wilt u daaraan doen?  Ik vraag u niet om iets groots en meeslepends te doen, maar een kleine actie binnen uw bereik.

Wat ligt binnen jouw cirkel van invloed en wat wil je daarmee doen?
Misschien een helpende video ter ondersteuning van dit hele verhaal: 

Maar goed, nu nog even terug naar Lesbos. Wil jij jouw cirkel van invloed gebruiken om mijn missie te steunen? Wil je mijn verhaal delen, zodat meer mensen het leren kennen en er dan misschien ook iets mee kunnen  doen? Wil je het werk financieel steunen of door middel van je gebed? Dat zou fantastisch zijn! Kijk hier om meer te lezen over wat jij kan doen!

Daarnaast kan je deze fantastische petitie tekenen!