EU, waar ben je?

Mijn ouders zijn trouwe foto-album plakkers. Mijn hele leven speelt zich zo’n drie keer per jaar hetzelfde heerlijke tafereel af. Hoewel het digitale tijdperk natuurlijk wel iets heeft veranderd , blijft de basis hetzelfde, Mijn vader zorgt ervoor dat de foto’s afgedrukt worden, waarna hij samen met mijn moeder samen aan tafel gaat zitten op een zondagmiddag. Stapeltjes vormen zich over de hele tafel: foto’s, foldertjes, bonnetjes en dagboekaantekeningen worden bij elkaar gelegd. Hierna begint het plakken en het schrijven, hele verhalen komen er op papier. Als ik een paar weken later weer eens langskom mag ik plaatsnemen op de bank en laten mijn ouders vol (terechte) trots hun nieuwste album zien.

Een paar weken terug kreeg ik een berichtje van mijn moeder. Of ik nog een afsluitende blog ging schrijven over Lesbos, dan moest er namelijk een bladzijde open worden gelaten in het plakboek.
Ik schreef terug dat ik het niet wist. Ik wilde wel iets schrijven, maar wist van gekkigheid niet wat.
Wat moest ik schrijven?! Had ik het goed gehad? Jazeker. Had ik mooie ontmoetingen gehad? Dat ook. Was er een prettige sfeer bij Shower Power? Ook dat ik volmondig beamen. Maar tegelijk met dat alles knaagde er iets.

Want hoewel het verhaal van Shower Power goed is en ik echt heel blij ben met wat daar gebeurd is wat er op Lesbos gebeurt, is wat er op Lesbos aan de hand is niet goed. Helemaal niet goed zelfs. In een kamp dat gemaakt is voor 3000 mensen leven er intussen meer dan 20.000. De kou is verschrikkelijk in de tenten, gevaar door constante onderlinge spanningen dreigt constant, de artsen en het ziekenhuis kunnen niet meer de medische hulp bieden die nodig is en mensenrechten worden iedere seconde die voorbij tikt geschonden.

Als we terugkijken naar de oorlog wordt ons de vraag gesteld: wat zou jij hebben gedaan. Welke rol zou jij hebben. Iemand plaatste deze week op facebook een afbeelding met de tekst “If you’ve ever wondered what you’d do during slavery, the holocaust or civil rights movement: you’re during it right now” (Wanneer je je ooit hebt afgevraagd wat je zou doen tijdens de slavernij, de holocaus of de burgerrechtenbeweging: Je doet het nu). Dit is natuurlijk een pittige stelling en hoewel ik meteen wil zeggen dat ik natuurlijk een duidelijk verschil zie tussen deze momenten uit de geschiedenis en wat er nu gebeurt op Lesbos is het wel een vraag die me bezig houdt. De mensenrechten worden in Moria elke dag geschonden. En wat doe ik er tegen? Hoe verzet ik me? Heeft wat ik bij Shower Power deed nu echt geholpen? En hoe kan ik me daadwerkelijk verzetten tegen wat daar gebeurt? Ooit zei een Griekse bewaakster tegen mij dat het misschien beter was als de hulpverleningsorganisaties uit Moria zouden vertrekken. Zolang de organisaties bleven helpen, zo stelde zij, zou de rest van Europa het gevoel blijven houden dat de situatie op Lesbos zo erg niet was.

Gisterochtend werd ik wakker met een foto die mij schokte. Midden in de nacht bleek er een groot schip aangekomen te zijn op Lesbos. Op dat schip waren goederen aanwezig voor de bouw van een nieuw gesloten opvangkamp op Lesbos. Ook waren er op het schip honderden agenten aanwezig. Blijkbaar hadden ze al verwacht wat er vervolgens ook gebeurde. De bewoners van het eiland kwamen in opstand! Al jaren geven zij aan dat de situatie onhoudbaar is. De situatie voor de vluchtelingen is onmenselijk, toeristen komen niet meer naar het eiland, het ziekenhuis kan alle extra patiënten niet aan en de laatste tijd neemt ook de criminaliteit in rap tempo toe (zo werden er bijvoorbeeld bomen omgezaagd om vuur mee te maken en schapen gestolen om op te eten).

Toen de bewoners in opstand kwamen greep de politie direct met harde hand in. Mensen worden met traangas bestreden, om zo te zorgen dat de bouw door kan gaan. Gelukkig houden de Lesbossenaren stand en blijven ze zich verzetten. Vandaag scharen verschillende NGO’s zich achter de demonstranten en leggen de vrijwilligers hun werk neer. Laten we heel hard hopen en bidden dat dit eindelijk de doorbraak is waar al zo lang op wordt gewacht….

De foto boven aan deze blog maakte ik in het centrum van Mytilini, de hoofdstand van Lesbos.

Truus....

In mijn dagelijks leven woon ik in een liefelijk appartementje in Ede. Samen met mijn kat vorm ik hier een huishouden, waarbij ik al het werk doe en hij vooral jankt om eten. Sinds afgelopen oktober worden we echter vergezeld door Truus.Truus is een zwijgzaam type dat niks eet en niks vraagt, lekker makkelijk. Echt gezellig is ze trouwens verder ook niet, maar dat doet er echter niet toe. Truus heeft maar één taak en dat is stilzitten. 

Truus is namelijk aangeschaft voor Shower Power. Sinds ik wist dat ik hierheen ging had ik één belangrijke wens. Ik wilde graag de haren van de meisjes en vrouwen mooi kunnen maken. Bij mezelf kom ik niet verder dan een simpel knotje, en proefmodellen kwam ik verder ook tekort, dus schafte ik een zogeheten 'oefenhoofd' aan. Mijn nichtje, dat direct verliefd op haar was, wilde haar de naam Truus geven. En zo geschiedde….

Ik werd er niet heel gelukkig van om te oefenen met Truus. Ik vond het maar een ingewikkeld karweitje om in te vlechten, maar wat ben ik nu blij dat ik het gedaan heb. 

De meeste vrouwen die in het huis van ShowerPower komen zijn Afghaans. In Afghanistan is het gebruikelijk dat vrouwen hun haar tot op het bovenbeen dragen, vertelde een meisje mij vanmiddag, kort haar was voor jongens en dus echt 'not done'. Dit meisje vertelde me dat ze al een berichtje had gekregen van familieleden die al in Duitsland waren met het verzoek niet mee te gaan in die gekke Europese gewoonte om je haar af te knippen; 'please, keep it long'. 

Veel vrouwen vertellen ons dat ze hun haren al tien weken (of soms langer) niet gewassen hebben. De douches in Moria zijn er te koud voor. Dit is terug te zien aan hun haar. Bij het schoonmaken van de douches tref ik vaak een flinke dot haren in de putjes aan. Wanneer de vrouwen na het douchen terug komen, trekken ze vaak direct een doek over hun hoofd. Intussen weten wij wat hier waarschijnlijk achter, of eigenlijk onder, zit. Als de doek af gaat verschijnt er een soort spinnenweb aan haar. Wij zijn intussen getraind om niet meer te aarzelen. Haarolie, een borstel en een föhn worden tevoorschijn getoverd. Werk aan de winkel! Hoewel ik altijd bang ben de meisjes en vrouwen pijn te doen, doorstaan ze de behandeling goed; na een kwartiertje kijken ze zichzelf daarna weer trots aan in de spiegel. De complimenten gaan dan door de kamer "what a nice hair you have!". En inmiddels weet ik dat een vlecht het voor veel meisjes en sommige vrouwen echt af maakt. "you look like a princess". Een brede lach in de spiegel is de kroon op mijn werk. Bij vertrek naar het kamp gaat de doek weer over het hoofd. Gebruiken en de kou overheersen dan toch. Maar he! Zij en ik weten wat daaronder zit….

Van Sinterklaas naar de Kerstman

Vorige keer schreef ik dat ik de wind hoorde waaien om het huis en dat het bij de open haard voelde als een echte Sinterklaasavond. Afgelopen maandag voelde ik me even de Kerstman. Nu geloof ik niet in die man en heb ik er ook niks mee, dus enige uitleg is hier wel nodig. 

Maandag is de dag dat ShowerPower dicht is. Op die dag slapen wij als vrijwilligers uit, maken een wandeling, pakken eventueel wat zaken op in huis en doen waar we verder zin in hebben. Natuurlijk sliep ik ook heerlijk uit, maar in de tweede helft van de ochtend vertrok ik met de teamleidster naar het centrum van Mytilini, de hoofdstad van Lesbos. Zij ging op pad voor boodschappen en allerlei praktische zaken en ik ging alle Chinezen af. Nu vraag je je misschien af wat je bij een Chinees moet om 11:00 's morgens, maar op Lesbos is een Chinees wat anders dan in Nederland. 

Een Chinees is hier de goedkoopste optie om aan sokken te komen. En nu kunnen we het natuurlijk uitgebreid gaan hebben over de arbeidsomstandigheden waaronder deze sokken zijn gemaakt, of het plastic waar ze in verpakt zijn, of de katoen waar ze van gemaakt zijn, maar dat parkeerde ik deze dag even helemaal. Met het geld dat jullie allemaal samen bij elkaar hebben gebracht ging ik namelijk op jacht naar zoveel mogelijk sokken. Bij de eerste Chinees scoorde ik 42 paar, bij de tweede een soortgelijk aantal, en die loste ik daarna bij de auto van de teamleidster. Ik moest namelijk nog naar de Grote Chinees en hier had ik stiekem al even gespiekt. Ik wist dat deze man mij ging helpen aan nog heel veel meer sokken. 

Na een korte tussenstop bij de supermarkt voor wat powerfood stapte ik naar binnen. Ik koekeloerde om me heen. Geen wagentjes, geen mandjes.... Bij de kassa stond een lange rij, dus de optie om elke keer een lading daarheen te brengen viel ook weg. Zou ik zo'n koffer pakken die ze ook verkopen om alles naar de kassa te brengen. Hmmmmmm... twijfel, hoe ga ik dit aanpakken?!?!Op dat moment vroeg een andere klant aan een Chinees in een dikke winterjas iets over een product. Wacht eens even, deze undercoverchinees is een winkelmedewerker! Ik schiet de beste man aan en vraag hem hoe ik de hele bak met sokken naar de kassa kan krijgen. "How many socks do you want?", vraagt de beste man.  Oepsie, daar had ik nog niet over nagedacht. Ik doe maar een gooi. Vragend kijk ik hem aan "I've got 300 euro’s", how many can I get?” De man rekent even snel en vertelt me dat ik dan 300 paar kan krijgen. Akkoord! Via een walkie talkie laat hij alles naar boven komen vanuit de kelder. Licht paniekerig vraag ik hem of hij ook shoppers verkoopt waar de sokken inpassen. Een grote vuilniszak wordt tevoorschijn getoverd, alle sokken ingeladen en ik word vooraan in de rij gezet. 5 minuten later loop ik richting de haven waar de teamleidster op me wacht. De vuilniszak hangt over mijn schouder en deze zeul ik letterlijk met me mee. Vanuit een speaker klinkt "jinglle bells" en  zo voel ik me even de Kerstman. Wat een heerlijk gevoel, voorlopig zullen vele vrouwen door deze kerstvrouw naast een bh en een onderbroek ook weer sokken krijgen. 

Naast de sokken heb ik ook vele tube's bepathen en sudocreme gekocht. Deze kunnen we meegeven aan kleine kindjes met rode billetjes (waarop de kans groot is als je maar 1 of 2 luiers tot je beschikking hebt per dag).  Het overige geld is naar de stichting gegaan zodat er ook in de toekomst nog vele onderbroeken, bh's en sokken gekocht kunnen worden. 
Nogmaals heel heeel heeeeeel veel dank!!!

Als het me lukt volgt er deze week nog een blog. Ik gok over Truus...

Hoor de wind waait....

Als jullie me hier zouden zien zitten, dan zou je je afvragen wat dit nog te maken heeft met hulp aan vluchtelingen. Ik zit heerlijk in een grote plofstoel, het haardvuur brandt mooi en ik heb mijn eigen heerlijke dekentje van thuis over mijn knieën getrokken. Een glaasje rode wijn staat naast mijn stoel en af en toe nip ik daaraan, terwijl ik geniet van mijn heerlijk gevulde buik (met overheerlijke rijst, ei en salade). Buiten hoor ik de wind langs het huis razen, je zou je zo voor kunnen stellen dat het Sinterklaas is.

En dat is waar het wringt. Ik zit er nu even heerlijk bij, maar ik heb een hoop leed van buiten naar binnen zien komen de afgelopen dagen. Iedere morgen rond kwart voor negen staat de eerste bus voor de deur. Als we die openschuiven komt er een enthousiast "hello", "salaam"naar buiten, uitgesproken door acht koude mensen. Soms zijn het volwassen vrouwen, soms tienermeiden, gevolgd door kinderen van alle leeftijden. Eerst zo snel mogelijk naar binnen voordat we uitpuzzelen wie bij wie hoort. In de bus hebben de gasten al een warme kruik gekregen, maar als de kou in je botten zit (en je daardoor misschien ook wel helemaal niet geslapen hebt), ben je na een rit van twintig minuten nog niet ontdooid. Snel schuift iedereen bij de open haard die we zo hard mogelijk laten branden op dit moment. We slaan dekens om de mensen heen die er het koudst uitzien en eventuele zieken krijgen nog wat extra aandacht om warm te worden.

En dan begint het ritueel. We schenken drinken in (thee of sap) en geven informatie over Shower Power. Iedereen krijgt 5 minuten stromend water (i.v.m. de kosten van afvoer van vuil water), kinderen kunnen in een grote teil gewassen worden en wc-papier moet in de prullenbak. Of alle informatie landt zullen we later dat uur wel merken.
We maken een indeling wie naar welke douche gaat en wie welk groepje begeleidt. Daarna begint de uitdaging om spullen te zoeken. Vrouwen krijgen zolang de voorraad strekt een bh, onderbroek en sokken. Kinderen krijgen een onderbroek, hemd en sokken. En als we zien dat het nodig is, of als erom wordt gevraagd kijken we nog voor een mutsje of schoenen. Vooral de situatie rondom de schoenen is schrijnend, we hebben weinig op voorraad, maar zien wel veel kinderen op crocks binnenkomen. Als daarbij de voeten ook nog bloot zijn kan je je alleen maar indenken hoe koud zo'n kind het moet hebben.

Hierna gaat de eerste persoon onder de douche. Tienermeiden en grote kinderen zelfstandig, maar regelmatig verdwijnt er ook een half gezin in een badkamer. Gisteren maakte ik het mee dat een moeder met drie kinderen de badkamer ging. Na veel gespetter en gelach werden er in een tijd van drie minuten drie hummeltjes naar buiten geduwd, in niets anders dan een handdoek. Nu ben ik gewend om kinderen aan te kleden, maar dit tempo kon ik niet bijhouden. Gelukkig schoot mijn collega te hulpen en konden we ze net voordat ze weer verkleumden in de kleren krijgen.
Op het moment dat ik de jongste zijn sokjes aan zou trekken kwam nummer twee(4jaar) tevoorschijn. Snel trok hij de sokken uit mijn handen om ze met een ondeugende grijns in het zakje te stoppen waarin hij ze gekregen had, samen met zijn eigen sokjes. Wat nou aantrekken, dit cadeautje moest geshowd worden. Nadat ik ze terug had en broertjelief opnieuw de sokken stal gaf ik de strijd op, het kleinste jongetje liep intussen namelijk vrolijk rond op zijn blote voetjes.

Na het douchen volgt nog bijna een uur van ontspannen. Nagels lakken, vlechten maken, haar föhnen, kletsen en thee drinken voor de volwassenen. De kinderen doen ook hun haar en knutselen, spelen of komen jou 'helpen'. Het bloed door de aderen lijkt letterlijk weer te gaan stromen. Een kom soep gaat er meestal met smaak in, het fruit op tafel wordt opgegeten en de bekers nog een keer bijgevuld. Als het signaal komt dat het bijna tijd is om op te doeken zucht de ruimte. Terug naar Moria, niemand die dat wil....

(Volgende keer een verslag van mijn shoppingtour door Mytilini.)

Ik ben bang dat er niks meer van mij over is....

rustig rustig, niet schrikken. Fysiek ben ik prima in orde. En ook mentaal is er niks mis. Maar mijn hart, ik ben bang dat dat stukje voor stukje is gesmolten de afgelopen weken. Bijna dagelijks kreeg ik een lief appje, een financiële gift of een tasje gevuld met onderbroeken en mutsjes.  En iedere keer smolt mijn hart daar een stukje van, totdat ik voor mijn gevoel compleet gesmolten was. Want in al deze gebaren zag ik de liefde, de liefde van iemand die omkijkt naar zijn medemens en tijd, geld en energie geeft om deze liefde om te zetten in iets concreets.

Van alles wat ik ontving kreeg ik een grote glimlach op mijn gezicht. Voor zover mogelijk heb ik geprobeerd iedereen te bedanken, maar niet altijd is dat gelukt. Daarom wil ik via deze weg iedereen heel erg bedanken! Wow, wat ontzettend mooi wat jullie samen hebben gedaan en bij elkaar hebben gebracht. Graag wil ik een aantal acties extra benoemen

*Speciaal denk ik aan de dagbehandelingsgroep die een tas vol mutsjes maakten voor de baby's in Moria. Ook een moeder en dochter die mij zijdelings kenden gingen op die manier aan de slag. Wat bijzonder dat jullie samen de tijd namen om voor deze kinderen aan de slag te gaan! Ik heb genoten van jullie prachtige patroontjes en het idee dat ieder mutsje staat voor een warm hoofdje. 

*Dank aan de school die besloot om van het opgehaalde zendingsgeld van dit jaar 500 euro over te maken naar ShowerPower! Ook NGK-gemeente de Pelgrim (waar ik zondag naar de kerk ga)haalde geld op voor dit doel, na een collecte werd er 562,20 euro overgemaakt naar de organisatie. Ongelooflijk!

*College de Kleine Prins Utrecht (waar ik werk) ging na mijn oproep met hun leerlingen aan de slag. De docenten besloten hun leerlingen les te geven over vluchten en hen in de gelegenheid te bieden om in hun schoolwinkel onderbroeken en mutsjes te kopen. De leerlingen deden massaal mee en vlak voor de kerstvakantie kreeg ik een mand vol spullen aangeboden. 

*Op de stationsweg 109 in Ede werd tot twee keer toen een complete doos met spullen gevuld. Medewerkers en vrijwilligers van Tijd voor Actie, Dien je stad, Coördinatie Vrijwilligers Vluchtelingen in Ede, Laten we Welzijn en Present vulden deze samen.  

Bij elkaar haalden we samen het volgende op: 

• 196 Kinderonderbroeken (met daarbij nog 49 kinderhemden)
• 216 vrouwenonderbroeken (en nog enkele bh's en hemden)
• 162 babymutsjes (en nog enkel sjaals, handschoenen, sokjes en rompertjes)
• €1267,76 waarmee ik op Lesbos nog veel meer spullen kan gaan halen

Dank, ontzettend veel dank aan iedereen die iets heeft gedaan en/of gegeven. Ik ga alles naar Lesbos brengen en met heel veel liefde uit delen!! 

Heel veel liefs, 

Tamara

p.s. mocht je op facebook mijn oproep hebben gedeeld zou je dan ook de dankjewel-post die ik daar vanavond post willen delen. Op die manier hoop ik ook alle anonieme gevers te bedanken. 

Een hoofd vol gedachten, een doos vol onderbroeken

100 kilometer per uur, dat wordt de nieuwe maximumsnelheid op de wegen hoorde ik vanavond op tv terwijl ik rustig mijn heerlijke lasagne op at. Rutte noemde het een 'rotmaatregel' en ik snapte dat hij dat vond. Toen ik even iets uit de keuken wilde pakken meende ik de presentator te horen zeggen dat Rutte had aangegeven dit moeilijker te vinden dan de hele vluchtelingenproblematiek. U kunt zich mijn reactie voorstellen: ik vloog tegen het plafond! Was die man helemaal van lotje getikt?! 100 km/h is vervelend, maar toch in de verste verte niet te vergelijken... Die man moet zelf eens in een tentje gaan zitten.... "Rutte, not my president", hoorde ik mezelf al mompelen.

Oké, oké... ik kan een beetje doordraven. En na een paar minuten mompelen, mopperen en hoofdschudden besloot ik dat het misschien toch wel slim was om even op te zoeken wat Rutte nu precies gezegd had. De NOS hielp me gelukkig snel en kon me gerust stellen. Rutte had gezegd dat hij de stikstofproblematiek qua complexiteit net zo ingewikkeld vond als de vluchtelingenproblematiek. Dat is natuurlijk andere koek.

Toch zette de uitspraak me weer even aan het denken. Waarom is het toch allemaal zo complex met die vluchtelingen? Het deed me terugdenken aan een week eerder toen ik met mijn vader in de Bethelkerk in den Haag een keukentafelgesprek van de Christeunie bijwoonde.
Hoe gastvrij willen en kunnen we zijn was daar de vraag.  Ik denk vaak dat we de vluchtelingen van de Griekse eilanden gewoon zo snel mogelijk moeten verdelen over de Europese landen en hen een eerlijke en snelle procedure moeten geven. Op deze avond leerde ik dat het helaas niet zo simpel is. Juist bij gastvrijheid hebben we ook grenzen nodig leerde ik deze avond, anders zal het draagvlak onder de Nederlandse bevolking minder worden. Juist wanneer we met elkaar vaststellen wat we willen en aankunnen zal de angst minder worden en kunnen we uiteindelijk meer aan. En hardop uitspreken wat wij als CU-leden dachten dat Nederland aankon bleek behoorlijk eng, bijna niemand waagde zich er aan. En dus snap ik ook dat Rutte niet voor een makkelijke taak staat, met een land vol mensen dat soms weinig ruimte meer over heeft voor vluchtelingen.

Deze avond van de CU bracht me nieuwe inzichten, maar frustreerde me ergens ook. Wat kopen de bewoners van de vluchtelingenkampen er immers voor dat wij er nog even over  moeten nadenken wat we aankunnen, NIETS! Dagelijks lopen mensen in Moria nieuwe trauma's op terwijl wij praten en vergaderen.

En toch. Toch is het goed dat we praten, twijfelen en discussiëren. Samen nadenken over de vraag of iedereen welkom is en wat we wel of niet aankunnen. Maar gelukkig kunnen we in de tussentijd wel blijven helpen. En tjonge... wat dat betreft gebeurde er iets in deze zelfde week. 10 dagen geleden publiceerde ik op Facebook de flyer voor de onderbroeken- en mutsjesactie. Ruim 14 keer werd deze gedeeld door vrienden en kennissen. En het nieuws verspreidde zich als een malle. Ik kreeg reacties van familie, vrienden, kennissen, kennissen van kennissen en totaal vreemden. Op mijn bankrekening zag ik het ene na het andere bedrag verschijnen en de dozen op verschillende locaties vulden zich in rap tempo. Fantastisch! Elk onderbroekje brengt een grote smile op zijn gezicht.
We weten misschien niet altijd wat we moeten doen, maar in dit geval weten we blijkbaar wel wat we niet moeten doen: mensen in een vuile onderbroek laten lopen. Mensen, jullie zijn fantastisch!!!

Frisse billen

Ik wil u een twee nogal persoonlijke vraag stellen.

Hoe vaak trekt u een schone onderbroek aan? En, hoeveel onderbroeken heeft u?  

Wees maar gerust. U hoeft de antwoorden niet met mij te delen.

Ter voorbereiding op deze blog deed ik wat research via google. Nu dacht ik dat alles in de wereld ongeveer wel was onderzocht, ik bedoel als er zelfs is onderzocht of de geur van je oma je vrolijk maakt dan zouden we over ondergoed toch ook veel moeten weten…
Helaas,  het lukte mij niet uit te vinden hoeveel onderbroeken de gemiddelde persoon heeft, maar mijn eigen kledingkast leverde er toch 15 op. Ook op forums kwam ik dit soort getallen vaak tegen. Hoe vaak mensen een schone onderbroek aantrekken leverde ook interessante verhalen op, jakkes! Laten we het erop houden niet iedereen de opvoeding van zijn/haar ouders goed heeft onthouden.

Zoals u wel weet zijn er vaak inzamelingsacties gehouden voor de vluchtelingen op de Griekse eilanden. Ik heb zelf ook regelmatig geholpen om bij dit soort acties spullen die ingeleverd waren uit te zoeken. Honderden broeken, truien, mutsen en sjaals zijn door mijn handen gegaan, iedereen had zijn kledingkast uitgemest en er gingen dozen vol schatten die kant op.

Maar onderbroeken, die zaten er niet bij. Logisch, want we vroegen om geen gebruikt ondergoed in te leveren. Kunt u zich dus  voorstellen hoe groot het tekort daar dus aan is?! 

Shower Power biedt vrouwen en hun kinderen bij hun douchebeurt daarom schoon ondergoed aan.
Ik wil deze daarom gaan inzamelen de komende periode. Waar en wanneer ik dat ga doen laat ik nog weten, maar mocht u mee willen doen wilt u dan vast uw ogen openhouden in de winkel.

Concreet is dit wat ik zoek:

-        - Kinderondergoed voor jongens en meisjes. Onderbroeken en hemden, nieuw en in de verpakking.

-        - Vrouwenondergoed: Onderbroeken en hemden. Nieuw en in verpakking.

-        - Babymutsjes voor binnen en buiten, schoon/uitgewassen

Hoe lief ik het ook vind als u meer wilt doneren, dit is het enige dat ik meeneem naar Lesbos (vanwege de kilo’s)
Meer goederen doneren kan wel via Attika Human support. Op de pagina wat kanjij doen kan je hier meer informatie over vinden bij punt 4. Daarnaast kan je natuurlijk ook doneren aan Shower Power, meer hierover vind je op de zelfde pagina bij punt 5.  

Geluk

In mijn laatste post schreef ik al iets over het geluk dat wij hebben met de plek waar we geboren zijn.
Bij mijn zus thuis hangt daarover dit prachtige gedicht van Lentezoet.....

Douchen in dankbaarheid

Leven in dankbaarheid;  in mijn (christelijke) opvoeding speelde dankbaarheid een belangrijke rol. Van kinds af aan kreeg ik het mee om God te danken voor dat wat ik gekregen had en vertelden mijn ouders mij over mensen in de wereld die het niet zo goed getroffen hadden als ik.
Het ene moment lukt dit leven in dankbaarheid me beter dan het andere moment. Soms kan ik een echte mopperkont zijn en vergeet ik even hoe goed ik het heb.

Afgelopen september schreef ik me in bij shower power aan de slag te gaan. Ik las in die dagen opnieuw de cijfers (13000 mensen op een plek waar 3100 mensen passen), ik zag de foto's van ondergelopen tenten en mensen die nog geen tent hadden, ik las over de stress en de paniek in het kamp nadat er brand uit brak en over de doden die hierbij vielen.
Verbijstering en machteloosheid bleven als gevoel achter. Waarom doet Europa niks? Wat is er nodig om verandering te brengen. Ik weet het niet meer....

Opeens realiseer ik me weer hoe dankbaar ik mag zijn dat mijn wieg in Nederland stond.  Dat ik mag leven met een gouden lepel in mijn mond. En die dankbaarheid motiveert me om te gaan delen,
En dus maak ik opnieuw de keuze om maar een druppel op de gloeiende plaat te zijn.

Ik ga dus bij Shower Power aan de slag. Shower power biedt vrouwen en kinderen een plek om even tot rust te komen en in een veilige omgeving te douchen. Vooral wanneer je weet hoeveel vrouwen een verleden met seksueel geweld hebben realiseer je je hoe belangrijk deze plek is.
Daarnaast begreep ik uit berichten dat wanneer de douches in Moria constant zouden werken iedereen 1 keer per week zou kunnen douchen met het huidige aantal bewoners.  De douches werken alleen maar 50% van de tijd en wanneer ze het doen zijn ze vaker koud dan warm.

Met deze feiten in mijn hoofd stap ik onder mijn eigen fijne douche, in mijn goed geïsoleerde huis.
Ik pak de shampoo, van dat ene fijne merk dat ik zelf gekozen heb. Hierna volgt een lekkere crèmespoeling en zeep ik mezelf eens goed in. Dat ruikt lekker! Omdat ik toch zo heerlijk sta besluit ik ook onder de douche nog even mijn tanden poetsen. 'Nog een minuutje dan' besluit ik tot slot en daarna moet de douche echt uit. Ik gris mijn schone handdoek en sla die om mee heen, nog even die heerlijke warmte vasthouden en ik ga op zoek naar een setje schone kleding. Opeens realiseer ik me bij al deze momenten hoe goed ik het heb. Ik voel me veilig in mijn huisje, kan zelf beslissen welke verzorgingsproducten ik heb en welke kleding ik aantrekken. En al die tijd heb ik het geen moment koud. Dit is douchen in dankbaarheid, ik daag je uit dit ook eens te doen de komende week.....

"Never underestimate the power of tea and a good book"

Gistermiddag ben ik weer geland in Düsseldorf. Helaas was er een kleine tegenvaller, ik was wel geland, maar mijn bagage helaas niet! Mocht ik dus komende week ergens verschijnen in een allegaartje aan kleding, sorry! Heb ik een afspraak met je: stuur me dan even een herinnering, ook mijn agenda is namelijk nog in Athene. Hopelijk is dit probleem snel opgelost. En tot die tijd houd ik mezelf voor: dit zijn luxeproblemen! 

Op zo'n dag stilzitten in vliegtuigen en trein gaan mij gedachten juist steeds harder lopen. Hoewel ik zou willen dat ik jullie een mooi verhaal kon vertellen, met een heldere mening over alles wat ik heb gezien moet ik u teleurstellen. Mijn gedachten buitelen over elkaar heen. Als ik praat over wat ik heb meegemaakt merk ik dat ik de ene keer stilval en de andere keer door ratel. Ik hoop dat hier snel verbetering in komt...

Vandaag daarom een afgebakende blog over 'the library". Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik dol ben op boeken. Dat ik wanneer ik de eerste keer bij je thuis kom graag even een kijkje neem in je boekenkast. En dat ik niet op reis ga zonder boek bij me (dus ook niet naar Lesbos).

Vlak buiten kamp Moria, op de grens van "the olive grove"(waar nog eens honderden mensen wonen), staat het community centre van Stichting bootvluchteling. Sinds kort heeft de stichting zijn eigen Isobox  waarin twee lokalen zitten. In deze lokalen vinden de lessen voor volwassenen plaats: stress-relieve, litracy (leren kennen van het alfabet) en Engels.

Daarnaast is er bij het community centre iedere middag "the library" (de bibliotheek) waar mensen boeken kunnen lenen en een spelletje kunnen spelen. In het huis waar wij als vrijwilligers slapen is een grote boeken voorraad waar we elke dag een selectie van meenemen. We proberen boeken in alle talen mee te nemen die aansluiten bij de behoefte van de mensen. Helaas blijkt een passende selectie vinden soms nog best lastig te zijn met de grote diversiteit aan mensen en hun behoefte en de beperkte ruimte.

Op dagen dat het weer het toestaat staat het tafeltje met de boeken buiten. Op regenachtige dagen binnen. Binnenkort wordt deze tafel vervangen door een stevige boekenkast waar meer boeken in geplaatst kunnen worden. Jippie! Ik heb gemerkt aan de mensen die een boek komen lenen hoe blij ze zijn als ze een boek vinden dat aansluit bij hun interesse. De regel is dat een boek na een week terug moet komen, maar meteen polsen mensen al even wat ze moeten doen als ze het boek dan nog niet uit hebben. Gelukkig is verlengen ook een optie!
Mensen in Moria hebben natuurlijk geen biebpasje. We vragen daarom naar hun ausweis (serieus, ik kan er ook niks aan doen), waar we hun naam van kunnen aflezen. Daarnaast registreren we het tentnummer van iemand en een evt. telefoonnummer. Zo kunnen we altijd boeken die niet terug komen later proberen terug te vinden.

En spelletjes dus. Onder het genot van een bakje thee wordt de spelletjesbak regelmatig open getrokken. Grappig om te zien is dat er vooral heel veel Rummikub wordt gespeeld. Regelmatig leren we het ook bewoners aan. Waarom? Omdat je voor rummikub niet dezelfde taal hoeft te spreken. Sommige bewoners van Moria kunnen twee woorden Engels: "you play", meer is er niet nodig.

Onderstaand potje won ik van een aantal Afghaanse mannen. Zie je trouwens het rijtje dat achterstevoren ligt? Dit komt doordat mensen uit Afghanistan Farsi spreken. Een taal die van rechts naar links wordt geschreven. Op school heb ik ook tientallen kinderen gezien die achterin hun schrift begonnen, hun boeken beginnen immers aan die kant!

Voor de komende weken heb ik een missie. Een deel van het ingezamelde geld ga ik (in overleg met de stichting)investeren in nieuwe boeken. Op dit moment spreekt namelijk het overgrote deel van de Moria-bewoners Farsi of Somalisch. Boeken in die talen staan (nauwelijks) in de voorraad van de stichting. Ik ga kijken of ik via internet en mijn netwerk aan boeken kan komen. Mocht je goeie tips hebben dan hoor ik het graag!

Maar schijn bedriegt. En wat lijkt dat liegt.

Vandaag is het zaterdag. De dag waarop ons team vrij is. Na Lekker uitgeslapen te hebben en een Griekse douche (lees miezerig klein straaltje) te hebben gehad, is het tijd om jullie een update te geven.

Na de kerst kwam het normale Moria leven weer op gang. Hoewel er meer hulporganisaties rondlopen dan normaal en er dus meer aangeboden wordt, is het voor de kinderen vooral fijn dat ook de normale structuur weer op gang komt. De kinderen staan ruim drie kwartier voor aanvang van hun les al klaar voor de school.

Op donderdag kregen de kinderen rekenen. Ieder kind krijgt 1,5 uur les per dag. In de beginnersklas oefenen we met plus en min. Ik realiseer me hoe moeilijk het moet zijn voor een kind dat nog nooit op school heeft gezeten om in rap tempo te leren hoe de cijfers er in ons alfabet uitzien en deze dan ook nog op te tellen en af te trekken. Ik probeer een jongetje uitleggen wat min is terwijl hij net plus onder de knie heeft. De juf heeft even daarvoor in het Farsi uitleg gegeven, maar voor dit jongetje is het duidelijk nog niet genoeg. Met handen voeten en tekeningetjes probeer ik hem verder te helpen. Langzaam lijkt er iets te landen maar ik voel me aan alle kanten zo machteloos. Vanuit mijn ooghoek zie ik intussen zijn buurjongen krabbelen in zijn schrift. Iets zinnigs komt er niet op papier. Opeens zie ik aan het papiertje om zijn nek dat hij pas deze week op school is gekomen. De jongen kent dus nog niet eens onze cijfers. Ik overleg kort met juf en besluit hier met hem te beginnen. Ik schrijf een 1 in zijn schrift en vragen deze na te schrijven. Het valt hem niet mee, maar het begin wordt gemaakt.

Het schooltje

Vrijdag is de dag van Farsi en crafts. Het eerste uur voel ik me vooral heel dom ik begrijp niks van wat er wordt verteld. Lang leve de docenten uit het kamp die de taal van deze kinderen spreken. Na de pauze gaan we knutselen. We hebben kraaltjes neergezet om armbandjes te maken. In eerste instantie is het vooral heel moeilijk voor de kinderen om tijdens het leegmaken van de tafel van de kralen af te blijven. Ook dit zijn dingen die ze nog heel erg moeten oefenen. Hierna wordt er in opperste concentratie gewerkt. Zelfs de oudere jongens werken hard aan een armband. Als de armband af is mogen ze een mooie kaart kleuren. De puntjes van hun tongen komen nog net niet uit de mond. Als de tijd om is, willen ze nog lang niet naar huis. Daar zijn immers geen stiften en kunnen ze hun werk dus niet afmaken. Gelukkig kunnen we iets uitlopen en geven deze tijd. Dolgelukkig vertrekken de kinderen naar ‘huis’.

Het Farsi alfabet

Knutselen met kralen

Ik merk dat ik na deze dag een beetje verward naar huis ga. Ik had verwacht heel veel ellende en verdrietige gezichten te zien. Maar dat is niet het geval; kinderen lachen, spelen spelletjes en genieten van de activiteiten. Als je niet beter zou weten, zou je denken dat er niet zoveel aan de hand is. Maar dat laatste twee dagen zingen steeds dezelfde woorden door mijn hoofd: ‘Maar schijn bedriegt. En wat lijkt het liegt’. Het komt uit een liedje van Matthijs Buwalda dat over een heel ander thema gaat maar de woorden zijn hier op zijn plaats. Je ziet mensen die buiten hun tent zijn. Mensen die koken en wassen of gezellig samen met andere staan te kletsen. Je zou er bijna een camping gevoel van krijgen. Maar we weten dat deze mensen slecht slapen en het ‘s nachts ontzettend koud hebben. Stress ervaren over hun verleden en toekomst en over de toekomst van hun kinderen. Eten, stroom en veiligheid zijn constant onzekere factoren. Ook de kinderen krijgen dit mee. En hoewel we dus blije gezichten zien, weet je dat niets is wat het lijkt. Als je beter kijkt, zie je het afwijkende gedrag: de kinderen die te veel of juist te weinig aandacht vragen. De kinderen die bedelen om een extra sticker alsof hun leven er vanaf hangt. En ga zo maar door. Wij kunnen hier helaas niks aan doen behalve duidelijke kaders geven. Ik hoop en bid dat ze snel in een situatie komen waarin ze veiligheid gaan ervaren en kunnen gaan ontdekken hoe een hoopvolle toekomst, zonder angst, eruit ziet. 

Mocht je het idee hebben dat dit werk ook wat voor jou is, neem dan contact op met Stichting Bootvluchteling. Ook als je twijfelt of je geschikt bent. Vanaf midden januari tot eind maart komt de stichting mensen tekort. Meld je aan!

Onwijs bedankt voor het meelezen! Volgende keer hoop ik jullie mee te nemen naar de bieb van Moria. Tot dan!

Kennismaking met kamp Moria

Eerst het goede nieuws van vandaag: met mijn bagage is alles goed gekomen! Esther heeft gister bij een meisje dat ook naar Lesbos komt een tas afgeleverd met mijn meest noodzakelijke spullen zodat ik in elk geval alles hier zou hebben. Maar vandaag werd ik gebeld dat mijn koffer op het vliegveld staat. Vanavond kon ik hem daar bij een vriendelijke Griekse medewerkster ophalen!

Gisteren heb ik al mijn energie gestoken in het opruimen van the mansion. Het huis schijnt er in tijden niet zo netjes uit gezien te hebben. Ik heb de keuken schoongemaakt, een was gevouwen, afwas gedaan, de hele reutemeteut. Ik was een typische therapie assistent alleen dan in een vrijwilligershuis. Het was fijn om me op die manier vast nuttig te maken.

Gisteren heb ik ook mijn introductie gehad. Het blijft bijzonder om dingen te horen en om luchtfoto’s te zien terwjl je je nog steeds niet kan voorstellen hoe het nou echt is. Ik hoorde dat mensen drie keer per dag te eten krijgen en daarvoor per keer drie uur in de rij staan. Eten schijnt slecht te zijn. Vlees wordt soms niet goed doorkookt waardoor mensen ook nog eens ziek worden. Het hoofd van de huishouding krijgt 90,- per maand en vervolgens per lid van het gezin steeds minder. Daarvoor kunnen mensen bijvoorbeeld naar de hoofdstad om boodschappen te doen. Ze kunnen en mogen namelijk wel het kamp uit. Verder hoorde ik dat veel mensen op dit moment toestemming krijgen om door te reizen wat betekent dat ze naar Athene kunnen. Mensen zijn daar ontzettend blij mee. Het vervelende is dat wij weten dat in Athene de situatie hetzelfde is of gaat worden en mensen daarmee vale hoop krijgen.

Vanmorgen ben ik voor het eerst naar Moria geweest. Ik zal vooral worden ingezet op ‘The school of hope for children’. De kinderen leren op dit schooltje hun eerste schoolse vaardigheden. Zo moesten ze zich opstellen in twee rijen en de schoolregels opzeggen. Je vraagt je af of ze weten wat ze zeggen, maar toch..
Omdat het de dag voor kerst is, begonnen we met een feestje. De kinderen kregen Zumbales van een van onze vrijwilligers. Dat was erg leuk en voor mij een mooie kans om alle kinderen vast een beetje te leren kennen. Mooi om te zien dat kinderen gewoon kinderen zijn, waar ter wereld je ook komt, en je dezelfde typische kinderen hebt: de verlegen meisjes, de stoere jongens, de baldadige jongens, de prinsesjes en de knuffelaars. Kinderen hier knuffelen ontzettend graag. Zolang zij dat willen, staan we dat toe maar we knuffelen ze niet uit onszelf.
Na de zumbales moesten de kinderen in de rij gaan staan voor een banaan en een flesje drinken. Wat opvalt is dat ze geneigd zijn daar nog een tweede keer in te gaan staan zodat ze wat extra’s krijgen. Goed opletten dus maar ook heel begrijpelijk dat ze proberen extra eten te scoren gezien het feit dat er maar weinig voedsel in Moria is.
Een aantal kinderen vroeg wat er om mijn nek hing. Het was de plattegrond van Moria dus ik zei: ‘Het is Moria’. Zijn antwoordden: ‘Moria is no good, Moria is no good’. Vervolgens wees ik aan waar hun schooltje was, toen zeiden ze: ‘school is good, school is good!’. Triest hoe goed ze doorhebben hoe slecht de plek is waar ze wonen maar fijn dat ze op school iets goeds vinden.
Een pijnlijk moment was de registratie van de nieuwe kinderen. Er waren zoveel meer kinderen die graag naar school wilden dan dat we toe konden laten. Sowieso laten we alleen kinderen tussen de 6en 10 jaar toe maar daarnaast was er ook gewoon te weinig plek. We moesten ouders in een mix van Arabisch/Farsi/Engels en gebarentaal uit gaan leggen dat hun kind niet kon komen. Ik deelde de schoolspulletjes uit aan de kinderen die wel naar school mochten komen en de andere kinderen keken verlekkerd toe. Zij wilden ook wel zo’n mooie map en een doosje potloden.

Na school kreeg ik een tour door het kamp. Ik was goed voorbereid dus ergens viel wat ik te zien kreeg nog soort van mee. De tenten leken redelijk solide. Tot ik me realiseerde dat in een tent ter grootte van mijn studentenkamer vier complete gezinnen wonen. Gene privacy, slechte hygiëne. En dan was het vandaag nog lekker weer. Hoe moet dat zijn als het regenwater langs je tent loopt.
Wat ik al eerder gehoord had, maar me nu weer verteld werd is dat vrouwen hier ’s nachts vaak een luier dragen om niet naar de wc te hoeven. Vroeger lieten ze verpleegkundigen in opleiding een dag een luier dragen om te ervaren hoe dat is. Dat doen ze tegenwoordig niet meer omdat leerlingen dat echt niet willen. Maar vrouwen verkiezen het hier dus om ’s nachts een luier te dragen om maar niet naar de wc te hoeven voor hun eigen veiligheid..

Toen we terug kwamen, gingen we opruimen en overgebleven spullen naar de auto brengen. We hadden bijvoorbeeld bananen en sap over. Het was zo afschuwelijk om langs al die mensen te lopen die het goed kunnen gebruiken maar ze niks te kunnen geven omdat je mensen geen voorkeursbehandeling kan geven.

Sowieso vond ik dat het moeilijkst. Zo vaak ‘nee’ moeten verkopen. ‘Nee, dit is niet voor jou’, ‘nee, je mag niet naar school’, nee je mag geen banaan’.

De rest van de dag was ik bezig met het terugkrijgen van mijn koffer, bijkomen en een gezellige tijd met medevrijwilligers op het strand bij een vuurtje. Morgen hebben we met elkaar een kerstlunch en 's middags zijn we in het kamp om spelletjes te spelen met de bewoners van Moria.

Vertrokken, gevlogen en geland

Hoi! Ik ben Esther. Om jullie op de hoogte te houden van Tamara haar belevenissen op Lesbos, vat ik haar appjes voor jullie samen. Ze leest jullie reacties gewoon mee!

Gisteren was reisdag. Voor zevenen stond Tamara klaar om naar het station gebracht te worden. De afstand was te overzien, de hoeveelheid bagage op de fiets niet te doen. Lang leve helpende handen (en chauffeurs) dus!

Gedurende de reis werden we als thuisfront op de hoogte gehouden. We beleefden mee hoe Tamara haar ontbijt (lees nog kale havermout) tussen ál haar handbagage terechtgekomen was, hoe haar reisgenoten tot op de kruin (of eigenlijk voornamelijk hun kruin) op haar familie leek en hoe op het vliegveld bleek dat die ene koffer met glutenvrij eten en medische spullen toch niet mee mocht als handbagage. Dat laatste zorgde voor wat geschuif met spullen maar verder verliep het inchecken én de rest van de reis heel voorspoedig.

Om 20.50 plaatselijke tijd (een uurtje eerder bij ons) lande Tamara geheel volgens planning op Mytilene. Tijdens deze vlucht vloog ze in een half uur over het stuk zee waarover zoveel mensen in kleine bootjes de overtocht maken én zoveel mensen verdrinken. Confronterend!

Helaas bleek op het vliegveld dat de koffer met dieetvoeding en medische middelen niet aangekomen was. Ook zoeken en bellen leverde niks op. Het vliegveldpersoneel is aan het werk gezet en Tamara is met de vrijwilliger die haar kwam halen vertrokken naar ‘The mansion’, het huis waar de vrijwilligers verblijven. De rest van de avond heeft ze kennisgemaakt met het team en lekker samen gegeten. Een fijne tijd!

De Mansion. Of zoals Tamara zegt: Onze villa. Met de vele kleine (een tot vierpersoons) kamers en het Griekse toilet waarbij je geen wc papier mag doorspoelen.

Vandaag gaat de zoektocht naar de koffer én vervangende opties door. Willen jullie meebidden dat ze op Lesbos voldoende glutenvrij eten vindt en dat het lukt om de juiste medische hulpmiddelen in Griekenland krijgen. Of dat de koffer heel snel gevonden wordt natuurlijk!

Namens Tamara: thanx voor jullie support! Dat doet goed! Morgen bereidt het team zich voor op de nieuwe week en maandag gaat Tamara voor het eerst naar Moria.

De koffers zitten dicht...

Morgen nog één dagje werken en dan vertrek ik. Vandaag heb ik de koffers gepakt. Blugh...wat heb ik daar een hekel aan. Gelukkig kreeg ik mentale hulp van mijn zus die rustig meedacht. Binnen anderhalf uur kon ik de koffers sluiten. Hoera!

Bij het sluiten van de koffers was er nog waren er nog wat luchtgaatjes over. De buurman kwam nog een kerstcadeautje brengen dat ik er dus nog tussen mocht stoppen. Ik ben benieuwd wat er in zit....
Dankzij de flink gespekte bankrekening kon ik ook nog gaatjes vullen met medische materiale: zwachtels, dopjes voor oorthermometers, pincetten, bloedsuikerstrookjes, dextro, paracetamol en ibrubrofen. Het medische team zal daar erg blij mee zijn!

Ben je er klaar voor?

Hey! Hoe is het?! Je vertrekt bijna hé? Ben je er een beetje klaar voor?

Dit is de begroeting die ik van bijna iedereen krijg op dit moment. De vraag of ik bijna vertrek is het makkelijkst te beantwoorden: ja, dat klopt. Vrijdagochtend vertrek ik met de trein naar Düsseldorf, waarvandaan ik naar Athene vlieg. In Athene stap ik over naar het vliegtuig naar Mytilini, waar ik ’s avonds rond acht uur hoop te landen.

Ook de vraag hoe het met gaat, is nog redelijk goed te beantwoorden. Net als de rest van Nederland loop ik snuffend rond. Fruit, thee en slaap worden flink ingezet om het virus te doden. Hopelijk lukt dit nog voor komende vrijdag. Daarnaast ben ik gelukkig heel rustig. Ik slaap goed, kan me goed focussen op de dingen die ik nog moet doen en loop lekker op schema. Alleen de koffer moet nog ingepakt, de katteninstructies doorgegeven aan de buurman en dan is praktisch gezien alles klaar.

Maar dat is natuurlijk niet wat de mensen bedoelen als ze vragen of ik er klaar voor ben. Klaar zijn voor een reis naar Moria is maar gedeeltelijk een checklist die je af kunt vinken. Het helpt natuurlijk om de juiste spullen mee te nemen, maar een reisgids van Moria bestaat helaas niet.

Ik realiseer me elke dag dat ik me er niks bij voor kan stellen wat ik precies mee ga maken. Toen ik drie jaar geleden naar de kust vertrok kon ik goede informatie lezen en filmpjes kijken zodat ik wist wat ik ging doen. Ik wist redelijk goed wat ik ging zien, wie er in de teams aanwezig waren,  wat mijn taak was en hoe ik die ongeveer moest uitvoeren.  Boten, zee, een verrekijker; het waren allemaal woorden uit mijn woordenboek waar ik een goed beeld bij had. En hoewel ik daar natuurlijk nog nieuwe dingen ontdekte en pas echt de geur en smaak van stress en paniek leerde kennen matchte dit allemaal nog redelijk met dat wat ik kende.

Maar ijzeren hekken, zelfverwondend gedrag, uitzichtloosheid en dreiging van (seksueel) geweld… Ik ken het niet. Ik heb daar in mijn relaxte wereldje in Nederland nooit van dichtbij mee te maken gehad. En werkelijk… ik heb geen idee hoe ik me voor moet bereiden.
Ik zie beelden en lees artikelen, ik probeer me in te leven en een voorstelling te maken van wat ik ga zien. Ik probeer te bedenken wat dingen zijn die je wel kan zeggen en wat ook beter niet. Maar aan alle kanten merk ik: ik kan me hier niet echt op voorbereiden. Ik kan me duizend dingen voorstellen, maar of ze kloppen weet ik niet. Hoe graag ik het ook zou willen, ik moet het nu loslaten.

Ik weet dat ik over een twee weken pas echt een beeld zal hebben van Moria. Dat ik dan weet hoe een dag in Moria eruitziet. Waarover mensen stress ervaren en wat je daarin als (vrijwillig) hulpverlener kan betekenen. Ik zal dan weten hoe angst ruikt en uitzichtloosheid eruitziet. Ik vraag me af hoe mijn wereld er daarna uit zal zien.

Ik word deze laatste week stil. Ik geniet van contact met vrienden, familie en kennissen. En ik denk dat dat stil worden het belangrijkste is. Want alleen als ik stil ben kan ik straks echt horen….

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

Dank, dank ontzettend veel dank!

Dank aan alle mensen die geld hebben overgemaakt. Er  is € 2.470,25 binnengekomen, hoe vet is dat! Daarnaast weet ik dat er ook nog mensen zijn die rechtsreeks hebben overgemaakt naar Stichting Bootvluchteling, superfijn!

Dank aan alle mensen die me hebben gesteund in de voorbereiding. Die eens of meerdere keren hebben geluisterd naar de verhalen of even naar me toekwamen om te vragen hoe het ging. Ik waardeer dat absoluut.

Dank aan iedereen die heeft beloofd voor me te zullen bidden. Ik ben daar superblij mee!

Dank aan iedereen die het verhaal heeft gedeeld en de petitie heeft ondertekend. Ik geloof echt in druppels op een gloeiende plaat die uiteindelijk verandering kunnen brengen. Blijf vechten voor de vluchtelingen!

Biecht

Ik moet u wat vertellen. Ik wil niet meer….  De afgelopen maand heb ik enthousiast met velen van jullie gepraat over de missie waar ik deel van uit ga maken. Hoewel ik me de ellende realiseerde was  ik blij dat ik mijn handen uit de mouwen mocht  gaan steken .  Ik genoot van  het enthousiasme dat u met mij deelde, van het geld dat binnenkwam, van de mensen die mijn berichten deelden en daarmee van het feit dat we nieuwe mensen bereikten met het verhaal van Moria.

Maar tegelijk viel ik stil. Het was mijn plan om iedere week een blog te schrijven, maar vorige week kreeg ik hem niet uit mijn vingers. Als  je eenmaal in het ‘vluchtelingenwereldje’ zit lijkt het alsof er opeens veel meer berichten over vluchtelingen bij je terecht komen. Iedere dag las ik wel een nieuw rapport, zag ik een nieuw filmpje of las ik een verhaal van iemand die op één van de Griekse eilanden was. En dan word je stil, niet respectvol stil, maar lamgeslagen stil.

Het filmpje wat op mij de meeste indruk maakte was dit. De beelden zijn niet journalistiek denderend of  persé schokkend, het vertelde me niets wat ik niet al wist, maar het maakte het zo zichtbaar. En misschien raakte het me juist ook zo omdat het me deed denken aan een situatie die zo lijkt op een Nederlandse situatie. Kijkt u even mee?

Ik moest denken aan een festival waar ik ergens midden in mijn tienerjaren was. Een weekendje eind augustus met vrij aangename temperaturen. Maar het was gaan regenen en onze tent bleek niet fantastisch opgezet.  We moesten  dweilen en voor mijn gevoel duurde het uren. Mijn sokken werden nat, mijn spullen in de tent werden nat en toen de temperatuur daalde stopte mijn hoofd met functioneren. Ik was kapot! Wat was ik blij toen de regen stopte en ik eindelijk kon slapen. De volgende dag was het festival voorbij, ik ging naar huis. Naar een wasmachine om al mijn kleren in te stoppen, naar een warme douche en een droog bed. Maar de kou en de narigheid van die nacht zal ik niet snel vergeten.

Ik kijk naar de beelden en realiseer me dat dat niks was. Het festival was namelijk goed opgezet. Ja, de weilanden waren de volgende dag drassig, maar als onze tent niet verkeerd was opgezet was alles prima droog gebleven. De weg naar de douche en het toilet waren verhard met speciale festivalvlonders en met een stel goede schoenen of regenlaarzen had je dus nergens last van. Het terrein bood grote tenten waar je ook lekker droog kon zitten met een kopje thee om op te warmen.  En mocht je toch wat onderkoeld zijn geraakt dan was er altijd een dozijn EHBO-ers om je liefdevol te helpen.

En toen moest ik even heel hard zuchten. Want waarom?! Waarom kan alles in ons mooie kleine landje zo perfect georganiseerd worden voor een driedaags festival, maar lukt dit niet voor een vluchtelingenkamp dat er al ruim drie jaar staat? Waarom kom ik op Hoog Catherijne elke drie minuten een agent tegen, maar kan er zo weinig worden gedaan aan de veiligheid in Moria.
Waarom kan er na een overlijden van een klasgenootje in Nederland aan ieder kind passende hulpverlening worden geboden en moeten kinderen in Moria hun eigen trauma’s maar verwerken?
Begrijp me niet verkeerd… ik ben dankbaar voor hoe de zaken zijn geregeld in Nederland! Maar waarom?!  Waarom hier wel, in Griekeland wel, maar in een vluchtelingenkamp op de grens van Europa niet?

En toen kwamen die lamleggende gedachten: “En dan?! Wat ga jij daar aan veranderen?  Je functioneert al niet meer als je tien minuten op een koud station staat, wat ga je daar dan doen? Leuk dat je twee weken lief komt doen en komt luisteren, maar wat kopen die mensen daarvoor. Als je nou goed onderdak voor ze regelde, of structureel goed voedsel, maar dit?! Wat is het nut…”

Mijn moeder appte over een goede tv-uitzending. Ik keek niet. Ik kreeg een artikel  binnen over een nieuw internationaal rapport, ik las het niet. Ik opende mijn facebook en scrolde voorbij aan alles wat niet in mijn hoofd paste.  Ik negeerde, maar werd daarmee ook een beetje boos op mezelf.

Herkent u dat? Dat je helemaal overweldigd bent door dat wat je ziet? En dat je je zo ongelooflijk machteloos voelt?  Ik kan dan zo boos en verdrietig worden. Ik word boos op dingen in maatschappij die in mijn ogen niet deugen. Op een maatschappij die er voor mijn gevoel naar kijkt en niks aan doet. Ik heb het idee dat de wereld op mijn schouders rust.

En dan… dan slaap ik een nachtje goed. Gaat mijn rug wat minder pijn doet (dat helpt altijd J) en breekt de zon in mijn hoofd weer door. Ik pak de draad weer op: ik ga naar winkel en kies een paar snowboots uit.  IK krijg een prachtige petitie op een presenteerblaadje aangeboden en druk op het deel-knopje van mijn facebook. Het kan zo simpel zijn. Mijn invloed is niet groter geworden, maar het gevoel van machteloosheid wel minder. Als ik stil blijf zitten veranderd er niets, als ik in beweging kom kan ik een druppel zijn op een gloeiend plaat.

Ik wil u uitdagen! Dit is mijn verhaal en ik heb gekozen voor een missie naar Lesbos. Dit is wat ik wil en kan doen. Waar maakt u zich boos over en wat wilt u daaraan doen?  Ik vraag u niet om iets groots en meeslepends te doen, maar een kleine actie binnen uw bereik.

Wat ligt binnen jouw cirkel van invloed en wat wil je daarmee doen?
Misschien een helpende video ter ondersteuning van dit hele verhaal: 

Maar goed, nu nog even terug naar Lesbos. Wil jij jouw cirkel van invloed gebruiken om mijn missie te steunen? Wil je mijn verhaal delen, zodat meer mensen het leren kennen en er dan misschien ook iets mee kunnen  doen? Wil je het werk financieel steunen of door middel van je gebed? Dat zou fantastisch zijn! Kijk hier om meer te lezen over wat jij kan doen!

Daarnaast kan je deze fantastische petitie tekenen!

Het resultaat van de Turkije-deal

Na mijn terugkomst in 2015 vroegen veel mensen mij hoe ik de tijd op Lesbos had ervaren. Lang vond ik het lastig de woorden te vinden, het contrast was zo groot: enerzijds was het in- en in triest dat mensen deze wanhoopspoging deden om naar Europa te komen. We kenden allemaal de verhalen over hoe fout het af kon lopen (en ook nu in 2018 gebeurd dat nog). Maar er was ook de hoopvolle kant. Veel mensen kwamen gezond aan land. Soms hadden ze een medische check nodig, maar vaak was een korte adempauze, een droge broek en iets te eten voldoende om ze weer op te doen springen. "What way is it to Athene?" kreeg ik regelmatig als vraag. Ik wees ze de goede kant op voor de bus en waarschuwde vast dat het wel twee dagen kon duren voor ze naar Athene mochten. Een bittere pil voor velen....

Was het nu nog maar zo'n feest. In Maart 2016 werd de Turkijedeal gesloten. Sindsdien schijn je bij kamp Moria ontvangen te worden door andere vluchtelingen met de woorden "welcome to hell". De twee dagen van November 2015 zijn nu een lachertje. De kustwacht pikt de bootjes die overvaren op zodra ze in Griekse wateren zijn. Op zich is dit winst omdat de onveilige bootlandingen van voorheen niet meer nodig zijn. De opvarenden worden direct naar kamp Moria gebracht. Het kamp dat ooit gemaakt werd voor maximaal 3000 mensen om enkele dagen te verblijven is nu overbevolkt. De getallen variëren van 7000 tot 9000 mensen die in en om het kamp heen leven. De problemen stapelen zich op. Ik deel ze vaak op in drie categorieën, die onderling veel wisselwerking hebben:

Fysieke problemen
Het kamp is te klein voor de grote hoeveelheid mensen. Op iedere 80 mensen is ongeveer 1 toilet. Toiletten die regelmatig kapot zijn. Er zijn veel mensen met diarree en ook andere vormen van ziekte worden gemakkelijk overgedragen door de gebrekkige hygiëne.

Hoe moeilijk je je hier tegen kan beschermen als inwoner van Moria realiseerde ik me afgelopen week toen ik bij de Travel Clinic in Ede was voor inentingen. Er werd mij gevraagd met welke nationaliteiten ik in aanraking zou komen. Of ik naar het zelfde toilet ging als deze mensen? En of ik eten zou eten dat door hen bereid was en/of samen met hen zou eten? Ik kreeg daarna een flinke spuit in mijn arm, terwijl het antwoord op de vragen nog "nee" was. Wat nou als het antwoord "ja" was geweest, wat had ik dan allemaal gekregen.

Daarnaast zijn er nog andere fysieke gevaren. Denk bijvoorbeeld aan het brandgevaar bij open vuren tussen plastic tenten. Het gevaar van onderkoeling bij lage temperaturen en ga zo maar door. Als het een festival in Nederland zou zijn, zou de burgemeester nooit toestemming geven om het door te laten gaan.

Psychische problemen
Veel van de mensen die in Moria leven zijn gevlucht voor geweld, hebben een (lange) vlucht achter de rug en zijn in veel gevallen geconfronteerd met fysiek geweld, intimidatie, manipulatie, chantage, seksueel geweld, angst voor hun eigen leven en dat van hun geliefden.
Trauma's die je bij aankomst op Lesbos niet rustig en onder professionele begeleiding kan gaan verwerken. Daarnaast is er de constante stress: stress over je leefomstandigheden, maar ook over wat komen gaat. Wanneer je nu aankomt in Moria zal je namelijk niet eerder dan in het voorjaar van 2019 je eerste gesprek voeren over je asielaanvraag. Wachten, wachten, wachten dus zonder dat je een goede daginvulling hebt. Een zee aan tijd dus om te piekeren, je af te vragen hoe het jou zal vergaan.
In de tussentijd (enkele maanden tot meer dan een jaar) zul je namelijk zien dat het niet duidelijk is wat de uitkomst zal zijn: terugkeer naar je eigen land, deportatie naar Turkije (waar je als vluchteling absoluut niet gastvrij ontvangen wordt) of doorgang naar Europa.

Zou u nog rustig gaan slapen?

Spanningen in het kamp
Zoals u zich kunt voorstellen zorgen de fysieke en psychische problemen voor spanningen. Spanningen bij individuele bewoners, die resulteren in onderlinge spanningen wanneer je zo dicht op elkaar woont. Je kan je voorstellen dat kleine conflicten snel ontstaan en in minder dan geen tijd ontploffen. Vechtpartijen vinden regelmatig plaats midden in het kamp. Ook zijn er mensen die in shock raken, of zelfverwondend en suïcidaal gedrag laten zien. Door de krappe leefruimte is iedereen hier getuige van, ook kleine kinderen. Sinds kort zijn er ook berichten van kinderen die suïcidaal en zelfverwondend gedrag laten zien.


Dit alles gebeurd dus op de rand van 'ons Europa'. Ik kan alleen maar gillen bij dat idee. Hoe kan het zijn dat ik het zo goed heb, dat Europa "trots" is op de Turkije-deal, terwijl dit het resultaat is? Hoe kan het dat AZC's in ons land sluiten omdat er "geen vluchtelingen meer zijn". Ik wil u vragen uw best te doen om de situatie te blijven volgen en er actief artikelen te delen met anderen of door bestaande initiatieven te steunen.
Amnesty International en We gaan ze halen zijn hierbij goede organisatie om in de gaten te houden.

Drie jaar later....

Dit is een foto van drie jaar geleden. In November 2015 stond ik, samen met tientallen andere vrijwilligers, op de noordkust van Lesbos te wachten op rubberen opblaasbootjes en scheepswrakken die volgepakt met vluchtelingen aankwamen. 

Tientallen wanhopige mensen zagen we de overtocht voltooien. We mochten hen met open armen ontvangen en voorzien van de eerste praktische hulp. 

In de periode die voorafging aan mijn werk op Lesbos hoefde ik maar 'bootvluchteling' te zeggen en iedereen had een beeld van wat ik ging doen. Dagelijks vertelde ieder journaal over de mensen die de overtocht waagden en soms de overkant niet haalden. Iedereen kent het beeld nog van de 3-jarige Syrische Aylan, die in zijn rode t-shirtje dood op het strand lag, omdat zijn bootje was vergaan. 

Maar nu... ? Die bootjes komen toch niet meer?! We hebben nu toch een deal met Turkije, daar worden ze toch goed opgevangen? Helaas, de situatie is nog lang niet opgelost en daarom ga ik van 22 December t/m 6 Januari terug naar Lesbos. 

In de komende weken hoop ik u steeds wat meer te vertellen. Over hoe de situatie in de afgelopen drie jaar is veranderd. Over de Turkije-deal en wat dit betekent voor de mensen die nu op Lesbos zijn. Over het werk dat ik ga doen en wat we hier mee proberen te bereiken. En over hoe jij kan helpen (zonder zelf naar Lesbos te gaan, al mag dat natuurlijk ook!). Blijf jij mij volgen?

Boven deze blog kan je ook alvast wat lezen over datgene wat ik ga doen en wat jij kan doen. Ik hoop daar later meer over te schrijven, maar voel je vrij dit alvast te lezen. 

Als iemand anders de woorden voor je vind

Ik schreef het al in een eerdere blog. Ik kan de woorden niet vinden voor alles wat ik voel en vind. Ontzettend vervelend wanneer je beschikt over duizenden woorden, maar de juiste niet kan vinden. Afgelopen week belde het nazorgteam mij(standaardprocedure) en legde mij uit dat dit heel normaal is. Alleen mensen die hetzelfde mee hadden gemaakt zouden mij begrijpen zo werd mij uitgelegd. Gelukkig, het ligt dus niet aan mij.
Hoe ontzettend waar dat is bleek de volgende dag. Antje van de Meer schreef onderstaande post. En hoewel zij niet ik is en zij andere boten heeft zien aankomen vloog haar post me naar de strot. Omdat ze beschrijft wat ik voel en denk. Dank Antje, je bent een Held! 

(de stukjes die mij vooral raakten heb ik even schuin gedrukt)

Afgelopen vrijdag ben ik terug gekomen van een maand Lesbos. Echter heb ik elke avond sinds thuiskomst nog gedroomd over het leven daar en zullen deze gebeurtenissen mij nooit meer loslaten. Het onthaal van de mensen hier geneest veel, maar het maakt me verdrietig wetend dat de situatie daar nog hetzelfde is. Kan iemand mij vertellen waarom deze wereld zo oneerlijk is?

Het verhaal op papier zetten probeer ik al dagen, maar het is lastig. Het is te onwerkelijk, het probleem is te groot en niet met woorden te beschrijven. Het was in ieder geval onze taak om de mensen veilig uit de boot te laten komen, ze een warm ontvangst te geven en te voorzien van droge kleren. En wanneer mogelijk hen te vervoeren naar het punt waar zij werden opgehaald met de bus, die hen naar het kamp bracht. Het medische team richtte zich op de zieke en kwetsbare mensen, zij hebben het verschil tussen leven en dood kunnen maken. Hoewel de eerste levensbehoeften van belang zijn, is het me duidelijk geworden dat een glimlach in deze situaties meer waard kan zijn.

Politiek. Geld. Ik weet niet waar deze crisis om draait, maar in ieder geval niet om mensen. Dit wordt duidelijk wanneer er bij verkiezingsdagen overdag geen boten aankomen, maar wel in het donker. Dit wordt duidelijk wanneer boten wegblijven, stranden worden opgeruimd en kampen leeg worden gehaald als er hoog bezoek is op het eiland. Dit wordt duidelijk wanneer de Turkse kustwacht meerdere malen rond een overvol rubberboot vaart en mensen doelbewust...

In moeilijke tijden ontstaan ook mooie dingen. De onderlinge relaties zijn zo ontzettend hecht bij de gezinnen en families die aan wal komen, het is voelbaar op welke manier dan ook. Dankbaarheid voor de kleine dingen. Daarnaast moet ik ook lachen als ik terug denk aan de sommige momenten. Bijvoorbeeld dat een medevrijwilliger, met veel moeite, een kind volledig in het roze heeft gekleed om er vervolgens via de lachende familie achter te komen dat het een jongen is. Ik moet ook lachen als ik terug denk aan het moment dat een jonge man, die nog in de boot staat terwijl wij deze met man en macht proberen stil te houden, vraagt om de tijd. Kwart voor vier!

Hoewel wij de mensen een warm onthaal mochten geven, heb ik mezelf wel afgevraagd of we ze soms geen valse hoop hebben geven. Het grootste kamp op het eiland is niet eens voorzien van de basis, namelijk licht, voldoende onderdak en aandacht voor de mensen. De blijdschap bij aankomst heeft dan inmiddels plaatsgemaakt voor wanhoop en uitzichtloosheid. Ik was opgelucht wanneer ik het kamp weer mocht verlaten. Lieve mensen, laten wij alsjeblieft met zijn allen een ander voorbeeld geven. VLUCHTELINGEN ZIJN NET ALS WIJ MENSEN.

Deze periode is de mooiste tijd van mijn leven geweest. Er zijn hechte banden ontstaan met de medevrijwilliger, wat echt onbetaalbaar is. Ik ben bevoorrecht dat ik met zulke inspirerende mensen heb mogen samenwerken en iets heb mogen bijdragen. En tot slot, Lesbos, we will meet soon again.