Een hoofd vol gedachten, een doos vol onderbroeken

100 kilometer per uur, dat wordt de nieuwe maximumsnelheid op de wegen hoorde ik vanavond op tv terwijl ik rustig mijn heerlijke lasagne op at. Rutte noemde het een 'rotmaatregel' en ik snapte dat hij dat vond. Toen ik even iets uit de keuken wilde pakken meende ik de presentator te horen zeggen dat Rutte had aangegeven dit moeilijker te vinden dan de hele vluchtelingenproblematiek. U kunt zich mijn reactie voorstellen: ik vloog tegen het plafond! Was die man helemaal van lotje getikt?! 100 km/h is vervelend, maar toch in de verste verte niet te vergelijken... Die man moet zelf eens in een tentje gaan zitten.... "Rutte, not my president", hoorde ik mezelf al mompelen.

Oké, oké... ik kan een beetje doordraven. En na een paar minuten mompelen, mopperen en hoofdschudden besloot ik dat het misschien toch wel slim was om even op te zoeken wat Rutte nu precies gezegd had. De NOS hielp me gelukkig snel en kon me gerust stellen. Rutte had gezegd dat hij de stikstofproblematiek qua complexiteit net zo ingewikkeld vond als de vluchtelingenproblematiek. Dat is natuurlijk andere koek.

Toch zette de uitspraak me weer even aan het denken. Waarom is het toch allemaal zo complex met die vluchtelingen? Het deed me terugdenken aan een week eerder toen ik met mijn vader in de Bethelkerk in den Haag een keukentafelgesprek van de Christeunie bijwoonde.
Hoe gastvrij willen en kunnen we zijn was daar de vraag.  Ik denk vaak dat we de vluchtelingen van de Griekse eilanden gewoon zo snel mogelijk moeten verdelen over de Europese landen en hen een eerlijke en snelle procedure moeten geven. Op deze avond leerde ik dat het helaas niet zo simpel is. Juist bij gastvrijheid hebben we ook grenzen nodig leerde ik deze avond, anders zal het draagvlak onder de Nederlandse bevolking minder worden. Juist wanneer we met elkaar vaststellen wat we willen en aankunnen zal de angst minder worden en kunnen we uiteindelijk meer aan. En hardop uitspreken wat wij als CU-leden dachten dat Nederland aankon bleek behoorlijk eng, bijna niemand waagde zich er aan. En dus snap ik ook dat Rutte niet voor een makkelijke taak staat, met een land vol mensen dat soms weinig ruimte meer over heeft voor vluchtelingen.

Deze avond van de CU bracht me nieuwe inzichten, maar frustreerde me ergens ook. Wat kopen de bewoners van de vluchtelingenkampen er immers voor dat wij er nog even over  moeten nadenken wat we aankunnen, NIETS! Dagelijks lopen mensen in Moria nieuwe trauma's op terwijl wij praten en vergaderen.

En toch. Toch is het goed dat we praten, twijfelen en discussiëren. Samen nadenken over de vraag of iedereen welkom is en wat we wel of niet aankunnen. Maar gelukkig kunnen we in de tussentijd wel blijven helpen. En tjonge... wat dat betreft gebeurde er iets in deze zelfde week. 10 dagen geleden publiceerde ik op Facebook de flyer voor de onderbroeken- en mutsjesactie. Ruim 14 keer werd deze gedeeld door vrienden en kennissen. En het nieuws verspreidde zich als een malle. Ik kreeg reacties van familie, vrienden, kennissen, kennissen van kennissen en totaal vreemden. Op mijn bankrekening zag ik het ene na het andere bedrag verschijnen en de dozen op verschillende locaties vulden zich in rap tempo. Fantastisch! Elk onderbroekje brengt een grote smile op zijn gezicht.
We weten misschien niet altijd wat we moeten doen, maar in dit geval weten we blijkbaar wel wat we niet moeten doen: mensen in een vuile onderbroek laten lopen. Mensen, jullie zijn fantastisch!!!

Frisse billen

Ik wil u een twee nogal persoonlijke vraag stellen.

Hoe vaak trekt u een schone onderbroek aan? En, hoeveel onderbroeken heeft u?  

Wees maar gerust. U hoeft de antwoorden niet met mij te delen.

Ter voorbereiding op deze blog deed ik wat research via google. Nu dacht ik dat alles in de wereld ongeveer wel was onderzocht, ik bedoel als er zelfs is onderzocht of de geur van je oma je vrolijk maakt dan zouden we over ondergoed toch ook veel moeten weten…
Helaas,  het lukte mij niet uit te vinden hoeveel onderbroeken de gemiddelde persoon heeft, maar mijn eigen kledingkast leverde er toch 15 op. Ook op forums kwam ik dit soort getallen vaak tegen. Hoe vaak mensen een schone onderbroek aantrekken leverde ook interessante verhalen op, jakkes! Laten we het erop houden niet iedereen de opvoeding van zijn/haar ouders goed heeft onthouden.

Zoals u wel weet zijn er vaak inzamelingsacties gehouden voor de vluchtelingen op de Griekse eilanden. Ik heb zelf ook regelmatig geholpen om bij dit soort acties spullen die ingeleverd waren uit te zoeken. Honderden broeken, truien, mutsen en sjaals zijn door mijn handen gegaan, iedereen had zijn kledingkast uitgemest en er gingen dozen vol schatten die kant op.

Maar onderbroeken, die zaten er niet bij. Logisch, want we vroegen om geen gebruikt ondergoed in te leveren. Kunt u zich dus  voorstellen hoe groot het tekort daar dus aan is?! 

Shower Power biedt vrouwen en hun kinderen bij hun douchebeurt daarom schoon ondergoed aan.
Ik wil deze daarom gaan inzamelen de komende periode. Waar en wanneer ik dat ga doen laat ik nog weten, maar mocht u mee willen doen wilt u dan vast uw ogen openhouden in de winkel.

Concreet is dit wat ik zoek:

-        - Kinderondergoed voor jongens en meisjes. Onderbroeken en hemden, nieuw en in de verpakking.

-        - Vrouwenondergoed: Onderbroeken en hemden. Nieuw en in verpakking.

-        - Babymutsjes voor binnen en buiten, schoon/uitgewassen

Hoe lief ik het ook vind als u meer wilt doneren, dit is het enige dat ik meeneem naar Lesbos (vanwege de kilo’s)
Meer goederen doneren kan wel via Attika Human support. Op de pagina wat kanjij doen kan je hier meer informatie over vinden bij punt 4. Daarnaast kan je natuurlijk ook doneren aan Shower Power, meer hierover vind je op de zelfde pagina bij punt 5.  

Geluk

In mijn laatste post schreef ik al iets over het geluk dat wij hebben met de plek waar we geboren zijn.
Bij mijn zus thuis hangt daarover dit prachtige gedicht van Lentezoet.....

Douchen in dankbaarheid

Leven in dankbaarheid;  in mijn (christelijke) opvoeding speelde dankbaarheid een belangrijke rol. Van kinds af aan kreeg ik het mee om God te danken voor dat wat ik gekregen had en vertelden mijn ouders mij over mensen in de wereld die het niet zo goed getroffen hadden als ik.
Het ene moment lukt dit leven in dankbaarheid me beter dan het andere moment. Soms kan ik een echte mopperkont zijn en vergeet ik even hoe goed ik het heb.

Afgelopen september schreef ik me in bij shower power aan de slag te gaan. Ik las in die dagen opnieuw de cijfers (13000 mensen op een plek waar 3100 mensen passen), ik zag de foto's van ondergelopen tenten en mensen die nog geen tent hadden, ik las over de stress en de paniek in het kamp nadat er brand uit brak en over de doden die hierbij vielen.
Verbijstering en machteloosheid bleven als gevoel achter. Waarom doet Europa niks? Wat is er nodig om verandering te brengen. Ik weet het niet meer....

Opeens realiseer ik me weer hoe dankbaar ik mag zijn dat mijn wieg in Nederland stond.  Dat ik mag leven met een gouden lepel in mijn mond. En die dankbaarheid motiveert me om te gaan delen,
En dus maak ik opnieuw de keuze om maar een druppel op de gloeiende plaat te zijn.

Ik ga dus bij Shower Power aan de slag. Shower power biedt vrouwen en kinderen een plek om even tot rust te komen en in een veilige omgeving te douchen. Vooral wanneer je weet hoeveel vrouwen een verleden met seksueel geweld hebben realiseer je je hoe belangrijk deze plek is.
Daarnaast begreep ik uit berichten dat wanneer de douches in Moria constant zouden werken iedereen 1 keer per week zou kunnen douchen met het huidige aantal bewoners.  De douches werken alleen maar 50% van de tijd en wanneer ze het doen zijn ze vaker koud dan warm.

Met deze feiten in mijn hoofd stap ik onder mijn eigen fijne douche, in mijn goed geïsoleerde huis.
Ik pak de shampoo, van dat ene fijne merk dat ik zelf gekozen heb. Hierna volgt een lekkere crèmespoeling en zeep ik mezelf eens goed in. Dat ruikt lekker! Omdat ik toch zo heerlijk sta besluit ik ook onder de douche nog even mijn tanden poetsen. 'Nog een minuutje dan' besluit ik tot slot en daarna moet de douche echt uit. Ik gris mijn schone handdoek en sla die om mee heen, nog even die heerlijke warmte vasthouden en ik ga op zoek naar een setje schone kleding. Opeens realiseer ik me bij al deze momenten hoe goed ik het heb. Ik voel me veilig in mijn huisje, kan zelf beslissen welke verzorgingsproducten ik heb en welke kleding ik aantrekken. En al die tijd heb ik het geen moment koud. Dit is douchen in dankbaarheid, ik daag je uit dit ook eens te doen de komende week.....

"Never underestimate the power of tea and a good book"

Gistermiddag ben ik weer geland in Düsseldorf. Helaas was er een kleine tegenvaller, ik was wel geland, maar mijn bagage helaas niet! Mocht ik dus komende week ergens verschijnen in een allegaartje aan kleding, sorry! Heb ik een afspraak met je: stuur me dan even een herinnering, ook mijn agenda is namelijk nog in Athene. Hopelijk is dit probleem snel opgelost. En tot die tijd houd ik mezelf voor: dit zijn luxeproblemen! 

Op zo'n dag stilzitten in vliegtuigen en trein gaan mij gedachten juist steeds harder lopen. Hoewel ik zou willen dat ik jullie een mooi verhaal kon vertellen, met een heldere mening over alles wat ik heb gezien moet ik u teleurstellen. Mijn gedachten buitelen over elkaar heen. Als ik praat over wat ik heb meegemaakt merk ik dat ik de ene keer stilval en de andere keer door ratel. Ik hoop dat hier snel verbetering in komt...

Vandaag daarom een afgebakende blog over 'the library". Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik dol ben op boeken. Dat ik wanneer ik de eerste keer bij je thuis kom graag even een kijkje neem in je boekenkast. En dat ik niet op reis ga zonder boek bij me (dus ook niet naar Lesbos).

Vlak buiten kamp Moria, op de grens van "the olive grove"(waar nog eens honderden mensen wonen), staat het community centre van Stichting bootvluchteling. Sinds kort heeft de stichting zijn eigen Isobox  waarin twee lokalen zitten. In deze lokalen vinden de lessen voor volwassenen plaats: stress-relieve, litracy (leren kennen van het alfabet) en Engels.

Daarnaast is er bij het community centre iedere middag "the library" (de bibliotheek) waar mensen boeken kunnen lenen en een spelletje kunnen spelen. In het huis waar wij als vrijwilligers slapen is een grote boeken voorraad waar we elke dag een selectie van meenemen. We proberen boeken in alle talen mee te nemen die aansluiten bij de behoefte van de mensen. Helaas blijkt een passende selectie vinden soms nog best lastig te zijn met de grote diversiteit aan mensen en hun behoefte en de beperkte ruimte.

Op dagen dat het weer het toestaat staat het tafeltje met de boeken buiten. Op regenachtige dagen binnen. Binnenkort wordt deze tafel vervangen door een stevige boekenkast waar meer boeken in geplaatst kunnen worden. Jippie! Ik heb gemerkt aan de mensen die een boek komen lenen hoe blij ze zijn als ze een boek vinden dat aansluit bij hun interesse. De regel is dat een boek na een week terug moet komen, maar meteen polsen mensen al even wat ze moeten doen als ze het boek dan nog niet uit hebben. Gelukkig is verlengen ook een optie!
Mensen in Moria hebben natuurlijk geen biebpasje. We vragen daarom naar hun ausweis (serieus, ik kan er ook niks aan doen), waar we hun naam van kunnen aflezen. Daarnaast registreren we het tentnummer van iemand en een evt. telefoonnummer. Zo kunnen we altijd boeken die niet terug komen later proberen terug te vinden.

En spelletjes dus. Onder het genot van een bakje thee wordt de spelletjesbak regelmatig open getrokken. Grappig om te zien is dat er vooral heel veel Rummikub wordt gespeeld. Regelmatig leren we het ook bewoners aan. Waarom? Omdat je voor rummikub niet dezelfde taal hoeft te spreken. Sommige bewoners van Moria kunnen twee woorden Engels: "you play", meer is er niet nodig.

Onderstaand potje won ik van een aantal Afghaanse mannen. Zie je trouwens het rijtje dat achterstevoren ligt? Dit komt doordat mensen uit Afghanistan Farsi spreken. Een taal die van rechts naar links wordt geschreven. Op school heb ik ook tientallen kinderen gezien die achterin hun schrift begonnen, hun boeken beginnen immers aan die kant!

Voor de komende weken heb ik een missie. Een deel van het ingezamelde geld ga ik (in overleg met de stichting)investeren in nieuwe boeken. Op dit moment spreekt namelijk het overgrote deel van de Moria-bewoners Farsi of Somalisch. Boeken in die talen staan (nauwelijks) in de voorraad van de stichting. Ik ga kijken of ik via internet en mijn netwerk aan boeken kan komen. Mocht je goeie tips hebben dan hoor ik het graag!

Maar schijn bedriegt. En wat lijkt dat liegt.

Vandaag is het zaterdag. De dag waarop ons team vrij is. Na Lekker uitgeslapen te hebben en een Griekse douche (lees miezerig klein straaltje) te hebben gehad, is het tijd om jullie een update te geven.

Na de kerst kwam het normale Moria leven weer op gang. Hoewel er meer hulporganisaties rondlopen dan normaal en er dus meer aangeboden wordt, is het voor de kinderen vooral fijn dat ook de normale structuur weer op gang komt. De kinderen staan ruim drie kwartier voor aanvang van hun les al klaar voor de school.

Op donderdag kregen de kinderen rekenen. Ieder kind krijgt 1,5 uur les per dag. In de beginnersklas oefenen we met plus en min. Ik realiseer me hoe moeilijk het moet zijn voor een kind dat nog nooit op school heeft gezeten om in rap tempo te leren hoe de cijfers er in ons alfabet uitzien en deze dan ook nog op te tellen en af te trekken. Ik probeer een jongetje uitleggen wat min is terwijl hij net plus onder de knie heeft. De juf heeft even daarvoor in het Farsi uitleg gegeven, maar voor dit jongetje is het duidelijk nog niet genoeg. Met handen voeten en tekeningetjes probeer ik hem verder te helpen. Langzaam lijkt er iets te landen maar ik voel me aan alle kanten zo machteloos. Vanuit mijn ooghoek zie ik intussen zijn buurjongen krabbelen in zijn schrift. Iets zinnigs komt er niet op papier. Opeens zie ik aan het papiertje om zijn nek dat hij pas deze week op school is gekomen. De jongen kent dus nog niet eens onze cijfers. Ik overleg kort met juf en besluit hier met hem te beginnen. Ik schrijf een 1 in zijn schrift en vragen deze na te schrijven. Het valt hem niet mee, maar het begin wordt gemaakt.

Het schooltje

Vrijdag is de dag van Farsi en crafts. Het eerste uur voel ik me vooral heel dom ik begrijp niks van wat er wordt verteld. Lang leve de docenten uit het kamp die de taal van deze kinderen spreken. Na de pauze gaan we knutselen. We hebben kraaltjes neergezet om armbandjes te maken. In eerste instantie is het vooral heel moeilijk voor de kinderen om tijdens het leegmaken van de tafel van de kralen af te blijven. Ook dit zijn dingen die ze nog heel erg moeten oefenen. Hierna wordt er in opperste concentratie gewerkt. Zelfs de oudere jongens werken hard aan een armband. Als de armband af is mogen ze een mooie kaart kleuren. De puntjes van hun tongen komen nog net niet uit de mond. Als de tijd om is, willen ze nog lang niet naar huis. Daar zijn immers geen stiften en kunnen ze hun werk dus niet afmaken. Gelukkig kunnen we iets uitlopen en geven deze tijd. Dolgelukkig vertrekken de kinderen naar ‘huis’.

Het Farsi alfabet

Knutselen met kralen

Ik merk dat ik na deze dag een beetje verward naar huis ga. Ik had verwacht heel veel ellende en verdrietige gezichten te zien. Maar dat is niet het geval; kinderen lachen, spelen spelletjes en genieten van de activiteiten. Als je niet beter zou weten, zou je denken dat er niet zoveel aan de hand is. Maar dat laatste twee dagen zingen steeds dezelfde woorden door mijn hoofd: ‘Maar schijn bedriegt. En wat lijkt het liegt’. Het komt uit een liedje van Matthijs Buwalda dat over een heel ander thema gaat maar de woorden zijn hier op zijn plaats. Je ziet mensen die buiten hun tent zijn. Mensen die koken en wassen of gezellig samen met andere staan te kletsen. Je zou er bijna een camping gevoel van krijgen. Maar we weten dat deze mensen slecht slapen en het ‘s nachts ontzettend koud hebben. Stress ervaren over hun verleden en toekomst en over de toekomst van hun kinderen. Eten, stroom en veiligheid zijn constant onzekere factoren. Ook de kinderen krijgen dit mee. En hoewel we dus blije gezichten zien, weet je dat niets is wat het lijkt. Als je beter kijkt, zie je het afwijkende gedrag: de kinderen die te veel of juist te weinig aandacht vragen. De kinderen die bedelen om een extra sticker alsof hun leven er vanaf hangt. En ga zo maar door. Wij kunnen hier helaas niks aan doen behalve duidelijke kaders geven. Ik hoop en bid dat ze snel in een situatie komen waarin ze veiligheid gaan ervaren en kunnen gaan ontdekken hoe een hoopvolle toekomst, zonder angst, eruit ziet. 

Mocht je het idee hebben dat dit werk ook wat voor jou is, neem dan contact op met Stichting Bootvluchteling. Ook als je twijfelt of je geschikt bent. Vanaf midden januari tot eind maart komt de stichting mensen tekort. Meld je aan!

Onwijs bedankt voor het meelezen! Volgende keer hoop ik jullie mee te nemen naar de bieb van Moria. Tot dan!

Kennismaking met kamp Moria

Eerst het goede nieuws van vandaag: met mijn bagage is alles goed gekomen! Esther heeft gister bij een meisje dat ook naar Lesbos komt een tas afgeleverd met mijn meest noodzakelijke spullen zodat ik in elk geval alles hier zou hebben. Maar vandaag werd ik gebeld dat mijn koffer op het vliegveld staat. Vanavond kon ik hem daar bij een vriendelijke Griekse medewerkster ophalen!

Gisteren heb ik al mijn energie gestoken in het opruimen van the mansion. Het huis schijnt er in tijden niet zo netjes uit gezien te hebben. Ik heb de keuken schoongemaakt, een was gevouwen, afwas gedaan, de hele reutemeteut. Ik was een typische therapie assistent alleen dan in een vrijwilligershuis. Het was fijn om me op die manier vast nuttig te maken.

Gisteren heb ik ook mijn introductie gehad. Het blijft bijzonder om dingen te horen en om luchtfoto’s te zien terwjl je je nog steeds niet kan voorstellen hoe het nou echt is. Ik hoorde dat mensen drie keer per dag te eten krijgen en daarvoor per keer drie uur in de rij staan. Eten schijnt slecht te zijn. Vlees wordt soms niet goed doorkookt waardoor mensen ook nog eens ziek worden. Het hoofd van de huishouding krijgt 90,- per maand en vervolgens per lid van het gezin steeds minder. Daarvoor kunnen mensen bijvoorbeeld naar de hoofdstad om boodschappen te doen. Ze kunnen en mogen namelijk wel het kamp uit. Verder hoorde ik dat veel mensen op dit moment toestemming krijgen om door te reizen wat betekent dat ze naar Athene kunnen. Mensen zijn daar ontzettend blij mee. Het vervelende is dat wij weten dat in Athene de situatie hetzelfde is of gaat worden en mensen daarmee vale hoop krijgen.

Vanmorgen ben ik voor het eerst naar Moria geweest. Ik zal vooral worden ingezet op ‘The school of hope for children’. De kinderen leren op dit schooltje hun eerste schoolse vaardigheden. Zo moesten ze zich opstellen in twee rijen en de schoolregels opzeggen. Je vraagt je af of ze weten wat ze zeggen, maar toch..
Omdat het de dag voor kerst is, begonnen we met een feestje. De kinderen kregen Zumbales van een van onze vrijwilligers. Dat was erg leuk en voor mij een mooie kans om alle kinderen vast een beetje te leren kennen. Mooi om te zien dat kinderen gewoon kinderen zijn, waar ter wereld je ook komt, en je dezelfde typische kinderen hebt: de verlegen meisjes, de stoere jongens, de baldadige jongens, de prinsesjes en de knuffelaars. Kinderen hier knuffelen ontzettend graag. Zolang zij dat willen, staan we dat toe maar we knuffelen ze niet uit onszelf.
Na de zumbales moesten de kinderen in de rij gaan staan voor een banaan en een flesje drinken. Wat opvalt is dat ze geneigd zijn daar nog een tweede keer in te gaan staan zodat ze wat extra’s krijgen. Goed opletten dus maar ook heel begrijpelijk dat ze proberen extra eten te scoren gezien het feit dat er maar weinig voedsel in Moria is.
Een aantal kinderen vroeg wat er om mijn nek hing. Het was de plattegrond van Moria dus ik zei: ‘Het is Moria’. Zijn antwoordden: ‘Moria is no good, Moria is no good’. Vervolgens wees ik aan waar hun schooltje was, toen zeiden ze: ‘school is good, school is good!’. Triest hoe goed ze doorhebben hoe slecht de plek is waar ze wonen maar fijn dat ze op school iets goeds vinden.
Een pijnlijk moment was de registratie van de nieuwe kinderen. Er waren zoveel meer kinderen die graag naar school wilden dan dat we toe konden laten. Sowieso laten we alleen kinderen tussen de 6en 10 jaar toe maar daarnaast was er ook gewoon te weinig plek. We moesten ouders in een mix van Arabisch/Farsi/Engels en gebarentaal uit gaan leggen dat hun kind niet kon komen. Ik deelde de schoolspulletjes uit aan de kinderen die wel naar school mochten komen en de andere kinderen keken verlekkerd toe. Zij wilden ook wel zo’n mooie map en een doosje potloden.

Na school kreeg ik een tour door het kamp. Ik was goed voorbereid dus ergens viel wat ik te zien kreeg nog soort van mee. De tenten leken redelijk solide. Tot ik me realiseerde dat in een tent ter grootte van mijn studentenkamer vier complete gezinnen wonen. Gene privacy, slechte hygiëne. En dan was het vandaag nog lekker weer. Hoe moet dat zijn als het regenwater langs je tent loopt.
Wat ik al eerder gehoord had, maar me nu weer verteld werd is dat vrouwen hier ’s nachts vaak een luier dragen om niet naar de wc te hoeven. Vroeger lieten ze verpleegkundigen in opleiding een dag een luier dragen om te ervaren hoe dat is. Dat doen ze tegenwoordig niet meer omdat leerlingen dat echt niet willen. Maar vrouwen verkiezen het hier dus om ’s nachts een luier te dragen om maar niet naar de wc te hoeven voor hun eigen veiligheid..

Toen we terug kwamen, gingen we opruimen en overgebleven spullen naar de auto brengen. We hadden bijvoorbeeld bananen en sap over. Het was zo afschuwelijk om langs al die mensen te lopen die het goed kunnen gebruiken maar ze niks te kunnen geven omdat je mensen geen voorkeursbehandeling kan geven.

Sowieso vond ik dat het moeilijkst. Zo vaak ‘nee’ moeten verkopen. ‘Nee, dit is niet voor jou’, ‘nee, je mag niet naar school’, nee je mag geen banaan’.

De rest van de dag was ik bezig met het terugkrijgen van mijn koffer, bijkomen en een gezellige tijd met medevrijwilligers op het strand bij een vuurtje. Morgen hebben we met elkaar een kerstlunch en 's middags zijn we in het kamp om spelletjes te spelen met de bewoners van Moria.